நிர்வாண அலுவலகம்

"இருபத்தி ஒரு வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள்" இந்த பதிவை தவிர்க்கவும்.

தலைப்பை பார்த்த உடன், உங்களுக்கு இது எப்படி பட்ட பதிவு என்று புரிந்து இருந்தாலும், இங்கு மீண்டும் சொல்ல வேண்டியது என் கடமை.

என் எழுத்தில் ஆபாசம் இல்லை என்று நினைத்தாலும், உங்கள் பார்வைக்கு சம்மந்தபட்ட படத்தில் இருக்கலாம் என்பதால், விரும்பாதவர்களுக்கு இந்த பதிவில் இருந்து விடுமுறை (குறிப்பாக சகோதரிகளுக்கு).

பள்ளிக்கு விடுமுறை விட்டாலும் பின்னூட்ட திடலில் வந்து, யாரும் என்னை கபடி ஆடக்கூடாது.

அட யாரும் திட்டாதிங்கப்பான்னு, இதுக்குமேல எப்படிப்பா சொல்ல முடியும்.

Disclaimer: - This article contains “adult-oriented material” therefore by reading this “Disclaimer” you are here to agree that you are 21 years old or above but not below. If you are not the intended above mention age group, please close this page. Intent of this personal blog article is to share the world unique free public news with online friends community on own language and it is not payable. In addition, the intent is not to bypass any copy rights act of the message body covered in this page only.


கற்காலத்தில் ஆடைகளின்றி காடுகளில் சுதந்திரமாக சுற்றித்திரிந்த மனித இனம், படிப்படியாக பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்து உடை, உணவு, இருப்பிடம், உறவுமுறை என்று நாகரிகத்துக்கு மாறினாலும், வாழ்க்கை சக்கரத்தின் சுழற்சியில் மீண்டும் ஆரம்பித்த இடத்துக்கே செல்வான்.

அதாவது பர பரப்பான, நகர வாழ்கையை விட்டு விலகி ஓய்வுக்காக கடற்கரை, காடுகளை நாடி விடுமுறைக்கு, அல்லது வேலை ஓய்வு பெற்ற பின் மிச்சமுல்ல வாழ்கையை அமைதியாக நடத்த விரும்பி செல்ல ஆரமிப்பதே இதன் ஆரம்பம்.

என்பதை, எங்கோ, எப்போதோ படித்தது எனக்கு நினைவில் இருந்தாலும், இந்த விசையத்தை படித்த போது, அது உண்மைதான் என்று நினைக்க தோன்றியது.

அப்படி என்ன கருத்து இது?

திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை வேலை செய்யும் நாம், வாரத்தில் ஒரு நாள் வெள்ளி மட்டும் அலுவலக உடை (Formal Dresse) இல்லாமல் நமக்கு பிடித்த இதர உடை(Casual Dress) அணியமுடியும் இல்லையா.

ஆனால் உடையே இல்லாமல் நினைத்து பார்க்க முடியுமா? அதாவது "நிர்வாணமாக" அலுவலகம் செல்ல முடியுமா என்றால்?

நீங்கள் என்னை எப்படி பார்ப்பீர்கள் என்பதை நான் நன்கு அறிவேன். ஆனால் அதை உண்மையாக்கி இருக்கிறார் ஒரு தனியார் விற்பனை அலுவலகத்தின் தலைமை நடத்துனர் "டேவிட் டயலோர்" என்பவர்.

ஆம், அந்த அலுவலகத்தின் நிறுவனதலைமை நடத்துனர் "டேவிட்" தன் தொழிலாளர்களை "நிர்வாணமாக" அலுவலகம் வர அனுமதி கொடுத்து தன் பணியாளர்களை (இன்ப) அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகினார், இதன் மூலம் தன் பணியாளர்களை வேலை திறன் மற்றும் கூட்டு நடவடிக்கை அதிகரிக்கமுடியும் என்ற எண்ணத்தோடு, ஒரு நாள் மட்டும் தன் பணியாளர்களை நிர்வாணமாக அலுவலகம் வர அனுமதித்தார்.

ஆனால், அவரே ஆச்சரிய படும் வகையில்! அந்த அலுவலக மக்கள் அவரின் "நிர்வாணவெள்ளி" திட்டத்தை வரவேற்று ஆதரவு கொடுக்க, வியக்கதக்க வகையில் அதனால் அவர்கள் தொழிலும் பெரும் வளர்ச்சியை கொடுத்துள்ளது.

நிதி நெருக்கடியில் இருந்த தன் நிறுவனத்தை காப்பாற்ற, பல தரப்பட்ட விளம்பர முயற்சியை பற்றி சிந்தித்த அவர், தன் அலுவலக பணியாளர்கள், துணிகளை களைவதன் மூலம் தங்கள் மனதில் இருக்கும் அழுக்கான சிந்தனைகளையும் களைந்து விட்டு, ஒருவருக்கொருவர் "திறந்த மனதுடன்" வெளிப்படையாகவும், நேர்மையாகவும் பேசிக்கொள்ள இது உதவும் என்றார். இதனால் வேலைத்திறன் அதிகரிக்கும் என்பது அவர் நோக்கம்.

மேலும் அவர் ஆடைகளைகளைந்து விட்டு அலுவலகம் வர அழைத்துதான், இது வரை தான் கையாண்ட வியாபார யுக்திகளில் உச்சகட்டமான யுக்தியாகும் என்றார்.



இது கேட்பதற்க்கு விந்தையாக இருந்தாலும், இது தான் எதிர்பார்த்த பலனை கொடுத்துவிட்டது என்றும், இது வார்தைகளில் விவரிக்க முடியாத தன்னைதானே மற்றும் மற்றவர்களை நம்பும் முகபாவ உணர்ச்சியாகும் என்பது அவர் கருத்து.

இனி இதற்காக அவர்கள் கையாண்ட முறைகள் மற்றும் பயிற்ச்சிகள்.

அநேகமாக அலுவலகத்தில் அனைவரும் ஆடைகளை இல்லாமல் வந்தாலும், ஒரு ஆணும், ஓர் பெண்ணும் மட்டும் சிறிய கருப்பு நிற உள்ளாடையோடு வந்தார்களாம்.

அழகிய இருபத்தி மூன்றுவயது, திருமணமாகாத "சாம் ஜாக்சன்" என்ற இளம் பெண் முழுவதும் நிர்வாணமாக வந்துள்ளார், இது பற்றி அவர் கூறுகையில் "அது ஒரு புத்திசாலிதனாமான எண்ணம்", ஏன் என்றால்? நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பிறந்த மேனியாக பார்க்க முடிந்ததால், இப்போது எங்களுக்குள் உடல் வடிவமைப்பை பற்றி எந்த ஒளிவு மறைவும் கிடையாது என்றார்.

மேலும் இப்படித்தான் வரவேண்டும் என்று எங்களுக்கு எந்த நிர்பந்தமோ, நெருக்கடியோ எங்கள் நிர்வாகம் கொடுக்கவில்லை, எங்கள் விருப்பபடி முழு உடையுடனோ அல்லது உள்ளாடையுடனோ வந்திருக்க முடியும், ஆனால் நான் முழு நிர்வாணமாக வருவதயே விரும்பினேன், என் உடல் ஒன்றும் அவ்வளவு பார்க்க முடியாத வடிவத்தில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன் என்றார், அந்த அழகு மங்கை.

மேலும் நாங்கள் அனைவருமே அழகானவர்கள், எங்களிடம் உடலில் பெரிது, சிறிது என்ற அளவு வித்யாசத்தை தவிர, வேறு எந்த மாற்றமும் இல்லை என்பது அவர் கருத்து.

ஒரு வார காலத்திற்கும் மேலாக அந்த அலுவலக பணியாளர்கள் "நிர்வாண வெள்ளி" திட்டத்துக்காக பயிர்ச்சி எடுத்துக் கொண்டார்களாம்.

முதலில் அவர்களை அவர்கள் உடல் உறுப்பை ஜெராக்ஸ் எடுத்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டு கொள்ளப்பட்டதாம், உடன் வேலை பார்த்தவர்கள் கைகளையும், கால்களையும் ஜெராக்ஸ் எடுத்தாலும், "சாம் ஜாக்சன்" தனது மார்பகத்தை ஜெராக்ஸ் எடுத்தாராம்.

அதன் பிறகு அவர்கள் ஒரு நிர்வாண மாடல் பெண்ணின் உடலை வரைந்து, அந்த பெண்ணின் உடலமைப்பை பற்றிய அவள் எவ்வாறு உணர்ந்தாள்? என்ற கருத்தை கேட்டு புரிந்து கொண்டார்களாம்.

இறுதியாக அவர்கள் பிறந்த மேனியாக அலுவலகம் வர கேட்டுக்கொள்ள பட்டார்களாம், ஆனால் அவ்வாறு வர அவர்கள் விரும்பினால் மட்டுமே தவிர வேறு எந்த கட்டாயமும் இதில் இல்லை.

முதலில் கூச்சப்பட்ட சாம் இது பற்றி சொல்கையில்.

எங்களை மனம், உடல் ரீதியாகவும் தயார்படுத்தி உற்சாகப்படுத்த, டேவிட் தன் முழு ஒரு வார காலத்தை செலவிட நேர்ந்தது என்றார். முதன் முதலில் அலுவலகத்தில் காலடி எடுத்து வைக்கும் போது, ஒரு தயக்கமும், வெக்கமும் இருந்தாலும், என் இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்து என் வேலைகளை பார்க்க ஆரபித்தவுடன், நான் எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் உற்சாகமாகவே உணர்ந்தேன் என்றார்.



நான் என் ஆடைகளை களைந்து விட்டு வர ஒரு காரணமும் இருந்தது, இது உணர்ச்சிகரமாக இருந்தாலும், நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் நேர்மையாக பேசிக்கொள்ள உதவியது, மேலும் அதன் பின் எங்கள் நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி அதிவேகமாகிவிட்டது என்பதில் எங்கள் அனைவருக்குமே மகிழ்ச்சி என்றார்.

அந்த நிறுவனத்தின் நாற்பது வயது தலைவர் "மைக் ஓவென்" கூறுகையில், நாங்கள் பைத்தியமோ அல்லது முட்டாளோ! ஆனால் நான் மிக தெளிவாக அனைவரிடமும் சொல்லியது, இதில் எந்த கட்டாயமும் இல்லை, மேலும் உங்கள் "மனதுக்கு சரி" என்று பட்டால் மட்டும் செய்யுங்கள் என்பதே.

ஒரு ஆக்கபூர்வமான நிறுவனமாக எங்கள் வாடிக்கையாளர்களுக்கு எந்த வித தயக்கமோ பயமோ இல்லாமல் சேவை செய்ய முடிந்தது, இதை இரண்டு தொலைகாட்சி சேனல்கள் ஒலிபரப்பி, எங்கள் நிறுவனத்துக்கு மேலும் விளம்பரத்தை தேடிதந்தன என்றார்.

மேலும் இந்த முறையை தான் வியாபாரத்தில் புதுமையை விரும்பும் அனைவருக்கும் சிபாரிசு செய்வதாக சொன்னவர், இது "செக்ஸ் இல்லை" என்றார். நீங்கள் உங்கள் வியாபாரத்தில் புதுமையை புகுத்தும் போது, அது புத்துணர்ச்சியையும் சந்தோசமாக வேலை செய்யும் திறனையும் அதிகரிக்கும், இதையே நாங்கள் எதிர்பார்த்தோம் என்றகிறார்.

நான் (இது நான் சிங்கக்குட்டி) கூட, சமீபத்தில் இதே போல வேறு சில செய்தியைகளை படித்தேன்.

(I)- ஒரு நட்சத்திர விடுதி நிறுவனம் தங்கள் வியாபாரத்தை பெருக்க, ஒரு சில தளங்களை நிர்வாண பகுதியாக அறிவித்து இருக்கிறது, அதாவது அந்த பகுதியில் விடுதியில் தங்குபவர்கள் முதல் விடுதியில் வேலை செய்பவர்கள் வரை அனைவரும், உடைகள் எதுவும் இல்லாமல் பிறந்த மேனியாக உலாவ முடியும், மேலும் இத்திட்டதின் மூலம் அவர்கள் வியாபாரம் அதிக அளவில் பெருகி, முன் பதிவும் வருட கணக்கில் முடித்து விட்டதாம்.

(II) - தங்கள் திருமணத்தை பிறந்தமேனியாக நடத்தவே பலர் விரும்புவது, சிலர் செய்தும் காட்டி விட்டார்கள் இந்த புதுமையை (கொடுமையை)அதில் சில ஜோடிகள.





ஆக மொத்தத்தில் இது காலத்தின் "பரிணாம மாற்றமா?" அல்லது "கலி காலத்தின் கொடுமையா!" என்று எனக்கு புரியவில்லை, இதற்கு வரும் தலைமுறைகளுடன் சேர்ந்து காலம் தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

வெளி நாட்டுல என்னென்ன கொடுமை எல்லாம் நடக்குது பார்! என்று தங்கமணியிடம் காட்ட, சும்மா மத்த நாட்ட மட்டுமே குறை சொல்லாதிங்க.

இதுக்கு ஏன்? அவ்வளவு தூரம் போகணும், இதோ நம்ம நாடு கொல்கத்தாவில் நடந்த ஆடை அலங்கார போட்டிக்கு, நம்ம மந்த்ரா பேடி எப்படி "திறந்த மனதோடு" வந்து இருக்காங்க பாருங்கன்னு இந்த படங்களை காட்ட...!






வாயடைத்து போன நான் தங்கமணியிடம் கேட்டது...ஆடை அலங்கார போட்டி சரி!, ஆனா ஆடை எங்கமா?

மொத்தத்துல ஒன்னே ஒன்னு மக்களே, இதெல்லாம் பாத்துட்டு நானும் புதுமை பண்றேன்னு வர்ற வெள்ளிகிழமை அலுவலகத்துக்கு இது மாதிரி நீங்க போக முயற்சி பண்ணுனா! அதில் வரும் பின் விளைவுகளுக்கு நானோ, இந்த பதிவோ பொறுப்பில்லைங்க.

நன்றி! திரும்ப மீட் பண்ணுவோம்.

ஃபாரின் கால்

இனிய தீபாவாளி நல்வாழ்த்துக்களுடன் தொடங்கினாலும், வெளிநாட்டு மோகத்தில் கனவுகளுடன் வாழும் மற்றும் படிக்கும், என் இந்திய சகோதர சகோதரிகளுக்கு இந்த பதிவு சமர்ப்பணம்.

மேலும் நாம் நாகரீகமாக நினைக்கும் ஆங்கில தமிழ் எழுத்துக்களுக்கு மன்னிக்கவும்.

வெளியில் குளிர் மைனஸ் பத்து டிகிரி செல்சியஸ்-ல் பனி கொட்டிக்கொண்டு இருப்பதால், இன்று இரவு சரக்கோடு வீட்டுக்கு போ என்று ஐந்து மணிக்கே உள்மனது ஆசையை தூண்டியது.

சரி, சரக்க போடுவோம்ன்னு வாங்க போன போது, கடையில் காலிங் கார்டு கண்ணில் பட, சரி, வீட்டுக்கும் ஒரு போன போடுவோம்ன்னு வழக்கம் போல வாங்குறது எல்லாம் வாங்கிகிட்டு, வீட்டுக்கு போய் போன் பண்ணி பேசி முடிக்கப் போகும் போது, அம்மா சொன்னாள்.

டேய், நம்ம ரமேஷ் வந்துட்டு போனான்டா, நீ எப்ப ஊருக்கு வருவான்னு கேட்டான்? நீ கூட போனே பண்ணுறது இல்லையாமே?!, சின்ன வயசு படிப்போட கிராமத்துல வீடு விவசாயம்னு தங்கிட்டதால! எங்கள எல்லாம் மறந்துட்டானா-ன்னு கேட்டான்?

அப்படி இல்லப்பா, ஏதாவது வேலை பிசியா இருக்கும்ன்னு சொன்னேன், கண்டிப்பா உனக்கு போன் பண்ண சொல்லுறேன்னு சொன்னேன், மறக்காம அவனுக்கு பேசிடுப்பான்னு சொல்லிவிட்டு வைத்தாள்.

சரி, நம்ம மாப்ளதான, சரக்க போட்டுகிட்டே பேசுவோம்ன்னு, ஒரு பெக்க ஊத்திகிட்டே அவனுக்கு போன போட்டேன், தம்மடிக்க ஜன்னலை லேசாக திறந்த போது ஸ்காட்ச்சையும் தாண்டி குளிரியது.

டிங் டிங் டிங் ..."காதல் இருந்தால் சொல்லி அனுப்பு உயிரோடு இருந்தால் வருகிறேன்" என்ற பாடல் அடுத்த வரி போகும் முன் போனை எடுத்துவிட்டான்,

போனை எடுத்துவிட்டு, பக்கத்தில் யாருடனோ பேசினான் "ஏ செத்த சும்மா இருள, பாரின் காலு"

ஹெலோ...யாரு...ஏஏ அந்த மோட்டார அணைங்கப்பா டப டபன்னு ...

கடைசியாக எனக்கு பேச நேரம் கிடைக்க, என்ன மாப்ள வேலையா இருக்கியா? என்றேன் நான்?

திரும்ப எனக்கு பதில் சொல்லும் முன், பக்கத்தில் பேசிக்கொண்டான், அட பார்ரா மாப்ள பாரின்ல இருந்து பேசுறான்?

என்னடா!, இப்பதான் எங்க நியாபகம் வந்ததா? ஜப்பான் எப்படி இருக்கு? என்றான்.



ஜப்பான் அங்கேயே தான் இருக்கும், ஆனா நான் இப்ப கொரியாவுல இருக்கேன்டா தெரியாதா உனக்கு? என்றேன்.

ஓ...அப்படியா, உனெக்கென்ன மாப்ள!, நாடு நாடா சுத்துவ, நமக்கு இந்த வயலும் தென்னந்தோப்பும் விட்டா ஒன்னும் தெரியாது...சரி கொரியா எப்படி இருக்கு?

சூப்பரா...இருக்கு மச்சி, இங்க ரோடு எல்லாம் அவ்வளவு சுத்தம், பெருசு, ஒரே நேரத்துல பத்து பஸ் போகலாம்? கட்டடம் எல்லாம் அவ்வளவு பெருசு...

அப்படியா!, அதெல்லாம் சரி, ஏண்டா ஒரு போன் கூட பண்ணல? எங்கள எல்லாம் மறந்துட்டியா?

இப்ப நாங்க எங்க இருக்கோம் தெரியுமா? நம்ம துர்கா தோப்புலடா சரக்கடிக்க வந்தோம்,

"உன்னோட பேவரிட் துர்கா" இளநீ வெட்ட போயிருக்கு, அப்புறம் நம்ம செந்தில் வீட்டுல கோழி வேகுது, அதான் எல்லாம் இங்க வந்து நம்ம கேப்டனோட பட்டறைய போட்டோம்.

எல்லாம்னா? பசங்க கூட இருக்கானுகளா? ஆமா துர்கா எப்படி இருக்கா என்றேன்?

ஆமாடா, நானு, நம்ம செந்திலு, கோபி, பாலாஜி எல்லாம் இங்கதான் இருக்கோம் ஸ்பீக்கர்ல போடுறேன் பேசு.... துர்காவுக்கு என்னடா எப்பவும் போல கல கல-ன்னு இருக்கு ....

என்று அவன் பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போதே, என் மனம் துர்காவை நினைத்தது.

பதிவுல டார்டாய்ஸ் எல்லாம் சுத்த முடியாததுனால, பிளாஷ்பேக் எல்லாம் வேற கலர் எழுத்து ஓகே (சரி,சரி முறைகாதிங்கப்பா).

சின்ன வயதில் அம்மா தவறியதால், அப்பாவோடு தோப்பு வீட்டில் இருந்தாள் அப்படி ஒரு அழகு, நிறம், நீளமான முடி என்று சாமுத்திரிகா லச்சனதுடன் இருப்பவள், நாங்கள் இருவரும் நல்ல நண்பர்கள்.

அவள் அப்பாவும் நல்ல குணம் ராணுவத்தில் இருந்தவர், எங்களை அவர் பிள்ளைகளாகவே நினைப்பார், நாங்கள் அவருக்கு வைத்த செல்ல பேர் "கேப்டன்" எங்களோடு இருக்கும் போது துர்காவும் அவரை கேப்டன் என்று எங்களை போலவே கூப்பிடுவாள்.

சிறு வயது முதல் நாங்கள் நல்ல நண்பர்கள் என்பதால், எங்களுக்கு அவர் தோப்பில் முழு சுதந்திரம், ஒரு கால கட்டத்திற்கு பிறகு எங்களை வளர்ந்த பிள்ளைகளாக, ஒரு மூத்த நண்பன் போல நடத்தினார் (சரக்கு அவரோடது, சைடிஷ் எங்களோடது, மிக்ஸ்சிங் இளநீர் உபயம் துர்கா)

எனக்கு பிடித்த நெருங்கிய நண்பன் என்ற முறையில், நானும் கட்டுனா துர்கா மாதிரி ஒரு நல்ல பொண்ணைதான் கட்டுவேன் என்றும், அவள் உன்னைபோல ஒருத்தனை (ஒரு குடிகாரனை என்பது இங்கு சைலென்ட்) கட்ட சொன்னா அதுக்கு நான் அந்த கிணத்துல போய் குதிச்சுருவேன்னு (அவள் என்னைவிட நன்றாக நீந்துவாள்) சொல்லி ஒருவரை ஒருவர் காலை வாரி கேலி செய்வோம்.

அதை விட அவுங்கப்பா, எதுக்குடா? நம்ம எல்லோரும் சரக்கடிக்கும் போது, இப்படி முட்டை பொரியல் பண்ணிகொடுக்கவா? என்று நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மேலும் என் காலை வாருவார்கள்.

ஹலோ...ஹலோ டேய் மாப்ஸ்?? என்ற குரல் என்னை நினைவிற்கு கொண்டு வர...
(சுத்துன டார்டாய்ஸ்ச நிறுதிக்குவோம்).

சொல்லுடா என்றேன் நான்.

என்னடா? லைன் கட் ஆகிடுச்சுன்னு நினைத்தேன் என்றான்!, உன் பேவரிட் வருது கொடுக்கவா? என்று அவன் சொல்லும் போதே, அவள் பேசுவது எனக்கு கேட்டது.

இன்னும் பேவரிட் என்ன பேவரிட், இங்கிட்டு கொடு அந்த போன என்று வாங்கியவள். என்னடா மாப்ள! எப்படி இருக்க என்றாள்?

எனக்கென்ன உங்களை எல்லாம் விட்டு தள்ளி இருக்கிறத தவிர நல்லா இருக்கேன், என்ன அப்படி சொல்லிட்ட, நீ எப்பவும் என் பேவரிட்தான-ன்னு சொன்னேன்.

டேய்...டேய் மச்சா...போதும்டா, கடைசி வரை வெறும் வாய் பேச்சோட சொல்லிட்டு, என்ன வச்சு சமாளிக்க முடியாதுன்னு பயந்துதான இன்னொருத்திய கட்டிகிட்ட, உனக்கு எம் புருஷன் எவ்வளவோ தேவலாம்டா என்றாள்?

(அப்போது தான் அவள் மாமா மகனை பேசி முடித்தாக பத்திரிகை வைத்ததை, என் அப்பா சொல்லியது நினைவில் வந்தது? விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வரும் போது எல்லாம் அவனும் எங்கள் நண்பன்தான், துர்காவை போலவே விவசாய படிப்பில் ஆர்வம் கொண்டு பட்ட படிப்பை முடித்தவன்.)

எப்படி இருக்கா? என் தொங்கச்சி, உன்ன நல்லா பாத்துகிறாளா! அப்புறம் நீ போட்ட குட்டி, எம்மக எப்படி இருக்கா?, உம்மேல உச்சா அடிக்கிராளா இல்லையா? என் கல்யாணத்துக்கு கூட வராத உன் கூட பேச கூடாதுன்னு தான் இருந்தேன், என்று வழக்கம் போல மழை அடிப்பதை போல் பேசினாள்.

அப்படி இல்ல துர்கா, இங்க என்னோட ப்ராஜெக்ட் நிலை ரொம்ப மோசமா இருக்கு, அதான் ரெண்டு வருசமாகியும் ஊருக்கு வரமுடியல என்றேன்...வழக்கம் போல அவள் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் சொன்னாள்

பார்ரா! வாடி போடின்னு கலாய்ப்பான், இப்ப பேர சொல்லறான்? கல்யாணம் ஆனா உடன் நம்ம மாப்ளைக்கு அந்த பொறுப்பு வந்துருச்சு பாரு! என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னவள்,
சரி சரி, அடுப்பை பார்க்கனும் வந்து பேசுறேன், நீ பசங்ககிட்ட பேசு, மச்சி என் வீட்டுகாரரும் இருக்கார்டா அவர்கிட்டையும் ரெண்டு வார்த்தை பேசு என்று, என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல், போனை கொடுத்துவிட்டு போனாள்.

சொல்றா என்று போனை வாங்கிய நண்பன், ஆமா அங்க வெயில் எல்லாம் எப்படி இருக்கு என்றான்?

வெயிலா? டேய் இங்க ஐஸ் கொட்டுதுடா, ஊரே வெறும் ஐஸா கிடக்கு என்றேன்

அப்படியா மாப்ள, அப்ப சரக்கடிக்க ஐச தேடவேண்டி இருக்காது என்றான் சிரித்துக்கொண்டே.

இல்லடா, இந்த ஐஸ சாப்பிட முடியாது, ரோட்ட விட்டு ஓரமா ஒதிக்கி விட்டுடுவாங்க என்றேன் நான்.

என்னா...மாப்ள நீ, பெரியரோடு, உயரமான கட்டிடம், ரோடெல்லாம் ஐஸ்ன்னு எதுவுமே நமக்கு எந்த பிரயோஜனமும் இல்லாத விசையமா சொல்ற?

"ஊட்டில டி எஸ்டேட் இருக்கு நமக்கு இருக்கான்னு" கவுண்டமணி சொன்ன மாதிரி அவன் கேட்ட நியாமான கேள்விக்கு விடை தெரியாமல், அப்படி இங்க இல்லைனா ஊர்ல சொந்தமா வீட்ட வாங்க முடியுமான்னு சொல்லி சமாளிச்சேன்.

ஆ, மாப்ள வீடுன்னவுடன் நியாபகம் வந்தது, மேட்டருக்கு போவோம் எதுக்கு கூப்பிட சொன்னேன்னா?

(அடப்பாவி சிங்கக்குட்டி, அப்ப இன்னும் மேட்டரையே தொடாம மொக்கைய போட்டுக்கிட்டு இருக்கியான்னு?! நீங்க கேக்குற வருத்தத்துல, தங்கமணி முறைக்கிறத பாக்காத மாதிரி இரண்டாவது பெக்க ஊத்திகிட்டேன் :-)

நம்ம துர்கா தோப்புக்கு ஒட்டி இருக்கிற மாந்தோப்ப விலை பேசி இருக்கேன், இருபது ஏக்கர் எல்லாம் நல்ல ஜாதி மரம், நானு, துர்கா அப்புறம் நம்ம பாலாஜியும் வாங்க பாத்தோம், ஆனா அவன் மொத்தமா இருபதையும் தான் தர முடியும்னு சொல்றான், அதான் நீயும் சேந்தா முடிசிரலாம்னு துர்கா சொல்லுச்சு.

என்ன நீ ஒரு பத்து இல்ல பதினஞ்சு போட்டா போதும், அதான் கேக்கலாம்னு வீட்டுக்கு போனேன் என்றான்.

எந்த வங்கியில் எந்தனை வட்டி என்று கூகுளில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்து கொண்டே சொன்னேன், நான் லோன்தான் போடணும் மாப்ள என்றேன்.



ஐய்யய்யோ, அந்த இழவே வேணாம் மாப்ள! ஒத்த ரூபாய்க்கு ஒன்பது ரூபா வட்டி பிடிங்குவான், ஏண்டா? உன் கைல இல்லயா?-ன்னான்.

இல்ல, மாப்ள இப்ப தான் அமெரிக்காவுல பேங்க் எல்லாம் மூடி பொருளாதாரம் ரொம்ப பாதிச்சு இருக்கு, வேலையே பிரச்சனையா இருக்கு என்றேன்.

அட பாவி! உனக்குமா? ஒரு விசையம் தெரியுமா? இந்த தோப்பே, நம்ம குமார் போன தடவ லண்டன்ல இருந்து வந்தப்ப வாங்க ஆசைப்பட்டு முன் பணம் கொடுத்துட்டு போனதுதான்.

ஆனா, போன அதே வேகத்துல, எனக்கு போன போட்டு, எதோ வியாபார கட்டிடத்த இடிச்சுட்டாங்க (அதாண்டா பின்லேடன் ஆளுங்க), அதுனால எனக்கு வேலை போச்சு, இனி லோனும் கிடைக்காது அதுனால முன் பணத்த எப்படியாவது திருப்பி வாங்கி கொடுத்தாலே போதும்டான்னு சொன்னான்.

தோப்புகாரன் என்னடானா, பொண்ணு கல்யாணம் இருக்குன்னு பணத்த திருப்பி தர யோசிக்க, நாங்கதான் அந்த தோப்ப குத்தகைக்கு எடுத்துகிட்டு, நம்ம குமாருக்கு பணத்த கொடுத்தோம்.

நான் கூட குமார் சொன்னப்ப, அந்த கட்டடத்துலதான் மாப்ளயோட ஆபிஸ் இருக்கு போல, அத திரும்ப கட்டி முடிகிறவரைக்கும் வேலைக்கு என்னடா பண்ணுவேன்னு கேட்டா...?

அப்ப தான் தெரிஞ்சது, அதுவும் அமெரிக்காவுலதான் இடிஞ்தாமே?!.

ஆனா, எனக்கு ஒன்னு மட்டும் புரியல மாப்ள?

அமெரிக்காவுல கட்டடம் இடிஞ்சா, லண்டன்ல அவன் வேலை போச்சுன்னு அழுகிறான், அமெரிக்காவுல பேங்க்க மூடினா, கொரியாவுல நீ வேலை பிரச்னைன்னு பொலம்புற!

அது ஏண்டா மாப்ஸ், அமெரிக்காவுல எது நடந்தாலும், நம்ம ஊருகாரனுகள இப்படி தள்ளாட வைக்கிது? ஆனா, அவிங்க எல்லாம் எப்பவும் போல நல்லா வசதியாத்தான இருக்கானுக?!.



ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் உலக பொருளாதார அரசியல் விளையாட்டை, இப்படி ஈசியாக கேட்பான்! என்று கொஞ்சமும் எதிபார்காத நான், மூன்றாவது பெக்கை எடுக்க.

கிச்சனில் இருந்து எட்டி பார்த்த படி என் தங்கமணி, இதோட உங்க வின்டர் கோட்டா மூணு முடிஞ்சது போதுங்க!, இல்லைனா இன்னிக்கு நீங்க சிஸ்டம் ரூம்லதான் என்றாள்.

போனில் என் பதில் இல்லாததால், மீண்டும் அவனே தொடர்ந்தான்.

அது என்னமோ மாப்ள, நமக்கெல்லாம் அமெரிக்காவுல இல்ல, இங்க நம்ம ஊர்லையே ஹைவேஸ் ரோடு போட, அரசாங்கம் நம்ம வீட்ட விலைக்கு எடுத்து, குடியிருக்க வீட்ட இடிச்சப்ப கூட, களத்து மேட்டுல நம்ம வேலை கருது அறுப்பு நிக்காம ஓடுச்சு.

அதுல வந்த காசையும், கையிருப்பையும் போட்டு தோட்டத்துல மாடியோட வீட்ட கட்டி, நாம பழைய அம்பாசிட்டர் காரை மாத்தி இப்பத்தான் புதுசா டாட்டா சபாரி எடுத்தேன், அதான் கொஞ்சம் பணமுடை, இல்லைனா நானே மிச்சத்தையும் ரெடி பண்ணி இருப்பேன் என்றான்.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே புரியவில்லை.

ஆனால் நாகரீக போர்வை, முகமூடி இல்லை என்றாலும், நம் சொந்த நாட்டில் வெளிநாட்டை விட அதிக வசதியுடன், மிகமுக்கியமாக நம் பாரம்பரிய சந்தோசத்துடன் வாழ வழி இருக்கிறது என்பது மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது.



என் மவுனம் அவனுக்கு புரிந்து இருக்க வேண்டும்.

சரி, மாப்ள உடம்ப பாத்துக்க, ரொம்ப நேரமாச்சு, இத இங்க பாத்துக்கலாம், நம்ம இன்னொரு நாள் பேசுவோம் வேற யார் கிட்டையாவது பேசுறியா என்றான்?

பேச எதுவும் இல்லாமல், இருக்கட்டும் இன்னொரு நாள் பேசுவோன்னு சொல்லி போனை வைத்து விட்டு, திறந்த என் ஜன்னலுக்கு வெளியில் வெறித்து பார்த்தேன், பனிமழையில் என் முக பிம்பம் என்னை பார்த்து சிரித்துகொண்டே கேட்டது.

எல்லோரும், எல்லாம் இருக்கும் இடத்தை விட்டு விட்டு வந்து, இங்கு யாருமே, எதுவுமே இல்லாத இடத்தில் இயந்திரமாய் எதை தேடுகிறாய் என்று?

தேடுவதாய் நினைத்து வந்து, பாரின் வாழ்க்கை என்ற போர்வைக்குள் ஒளிந்து கொண்டு, நிஜ வாழ்கையை தொலைத்துக்கொண்டு இருக்கிறோமோ? என்ற சிந்தனையில் மெய் மறந்து இருந்த என்னை....

என் கணினி மேஜையில் இருந்து வந்த இனிய பெண் குரலில் பேசும் கடிகாரம் நினைவிற்கு கொண்டு வந்தது.

Good evening honey...are you sure still your evening is young?

It’s time to go to bed and you have scheduled server allocation meeting tomorrow morning 09.15 AM....also tomorrow is first of the month, so you have scheduled regular online transactions to India for Housing Loan Due, Marriage Lone Due, LIC Due.... Lets go to sleep early dear...Good Night.