Showing posts with label நகைச்சுவை. Show all posts
Showing posts with label நகைச்சுவை. Show all posts

Sunday, December 5, 2010

விமான பயணம் கவனம்!

இது நிறுவனங்களின் குறையை சுட்டி காட்டும் பதிவே தவிர, அதில் வேலை செய்யும் ஊழியர்களை குறை கூற அல்ல.

மேலும், இது வாடிக்கையாளர் சேவையை பற்றிய பதிவு என்பதால், அவர்கள் வேலையில் உள்ள கஷ்டத்தை காட்டும் வகையில் மின் அஞ்சலில் வந்த ஒரு பகிர்வுக்கு பின் விசையத்தை பார்க்கலாம்.





பொதுவாகவே நம்மிடம் விமான பயணம் என்றதும் எதோ புதிய அல்லது உயர்தர வாழ்கை முறையை சார்ந்த ஒன்று என்ற எண்ணம் இருக்கிறது, இதை பயன் படுத்திக்கொண்டு இந்த நிறுவங்கள் செய்யும் அட்டகாசம் சொல்ல முடியாத அளவு வந்து விட்டது.

விமான பயணமும் பஸ், ரயில் போல ஒரு பயண முறை மட்டுமே மற்ற பயண துறைகளுக்கு உள்ள எல்லா சட்டமும் இதற்கும் பொருந்தும் என்பதை நம்மில் எத்தனை பேர் கவனிக்கிறோம்?

என்னிடம் இந்தியா செல்ல ஒரு விமான சீட்டு இருந்தது, ஆசியாவின் முன்னணி விமான நிறுவங்களில் அதுவும் ஒன்று, வேலை பளு மற்றும் அலுவலக விடுமுறை படி என்னிடம் இருக்கும் பயண தேதிக்கு இரண்டு நாள் மாறுபட, பயணதேதியை மாற்றி அமைக்க அந்த விமான நிறுவனத்தின் வாடிக்கையாளர் சேவையை அழைக்க, அந்த பெண் என்னிடம் பேசியது, என்னை ஒரு அடிமுட்டாள் போல நினைப்பதாக இருந்தது.

விமானசீட்டு விலை வேலை நாட்கள், வாரஇறுதி என்று பயண நாட்களை பொருத்து சற்று மாறுபடும் என்பது எனக்கு தெரியும். ஆனால், அவர் சொன்னது கிட்டதட்ட பதினாராயிரம் வித்தியாசம்!, இது கண்டிப்பாக சாத்தியமில்லை என்று எனக்கு புரிய, ஏன் என்று கேட்டேன்?

அந்த பெண் நான் எதோ விமானத்தை முன்பின் பார்த்திராத போல் நீங்கள் வைத்திருக்கும் வகுப்பில் தற்போது இருக்கை காலி இல்லை என்பதால், நான் உங்களுக்கு வேறு வகுப்பில் இருக்கை தருகிறேன் என்று சொல்ல, நானும் "(C) Economy Class, (B) Business / Executive Class, (A) First Class" இதில் எந்த வகுப்பில் தருகிறீர்கள் என்று கேட்க? அவரிடம் பதில் எதுவுமில்லை, சிறிது நேரம் என்னை காக்க வைத்து விட்டு திரும்ப அவர் சொன்ன பதில் என் கோவத்தை இன்னும் அதிகமாகியது.



அதாவது தற்போது நான் வைத்திருக்கும் அதே வகுப்பில் பயண தேதியை இரண்டுநாள் தள்ளி மாற்றி தர இந்த கட்டணமாம், காரணம் நான் கேட்கும் தேதியில் தற்போது இருக்கை காலி இல்லையாம்.

அந்த பெண்ணிடம் பேசிக்கொண்டே என் கணினியில் எனக்கு வேண்டிய தேதியில் புதிதாக சீட்டு வாங்க விலையை பார்த்தல், தற்போது நான் வைத்திருக்கும் சீட்டின் விலையை விட வெறும் நான்காயிரம் மட்டுமே வித்தியாசம் வருகிறது, அத்தனை இருக்கையும் காலியாக இருக்கிறது.

ஏன் என்று மீண்டும் அந்த பெண்ணிடம் கேட்க, மீண்டும் என்னை காத்திருக்க சொல்லிவிட்டு சற்று நேரம் கழித்து வந்தவர், ஏதேதோ சம்மந்தம் இல்லாமல் விளக்கம் தந்தார்?

நான் முடிவாக சரி, இதோ எனக்கு வேண்டிய தேதியில் இணையம் மூலம் நான் ஒரு புதிய சீட்டை வங்கி விட்டேன், அதனால் என் பழைய சீட்டை நான் ரத்து செய்து விடுகிறேன்.

ரத்து செய்ய ஆயிரத்து எண்ணூறு ரூபாய் அபராதம் வரும் என்று எனக்கு தெரியும், அதனால் மீத தொகையை என் வங்கி கணக்குக்கு அனுப்ப சொன்னேன்.

பதினாராயிரம் கொடுத்து தேதியை மாற்றாமல் இப்படி பழைய சீட்டை ரத்து செய்து புது சீட்டு வாங்குவதன் மூலம் நான் ஒன்பதாயிரம் சேமிக்க முடியும் என்று சொன்னேன்.

மீண்டும் என்னை காத்திருக்க சொல்லிவிட்டு சற்று நேரம் கழித்து வந்தவர், உங்கள் பழைய சீட்டை ரத்து செய்ய கட்டணம் ஆயிரத்து எண்ணூறு ரூபாய் அல்ல ஐய்யாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் என்று சொல்ல எனக்கு உச்சிக்கு போய் விட்டது கோபம்.

என் பழைய சீட்டில் ரத்து செய்ய கட்டணம் ஆயிரத்து எண்ணூறு ரூபாய் என்று போட்டு இருக்கிறது, இப்போது நீங்கள் ஐய்யாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் என்று சொன்னால்! அதற்க்கான எழுத்து விளக்கம் எங்கே இந்த சீட்டில் இருக்கிறது என்று கேட்க? அவரிடம் பதில் எதுவும் இல்லை.

இந்த முறை நானே அவரிடம் மீண்டும் என்னை காத்திருக்க சொல்லாமல், நீங்கள் பேசும் நபரிடம் அல்லது உங்கள் மேலாளரிடம் எனக்கு தொடர்பு கொடுத்தால் நானே நேரடியாக அவரிடம் விளக்கம் கேட்பேன் என்று சொல்ல, அதற்கும் அவர் தயாராக இல்லை?



சரி, இப்போது நீங்கள் எனக்கு இந்த சீட்டை ரத்து செய்ய ஐய்யாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் என்று எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்ப முடியுமா? என்று கேட்டால் அதற்கும் அவர் தயாராக இல்லை?

நான் கடைசியாக சொன்னது, நீங்கள் வாங்கும் கூடுதல் பணத்திற்காக நான் பேசவில்லை, இது முறையாக அரசாங்கத்தின் கணக்கில் வருவதாய் இருந்தால், நீங்கள் இப்படி எந்த எழுத்து விளக்கமும் தராமல் பணம் எடுக்க தேவை இல்லை?

மேலும் எனக்கு இந்த பணத்தால் பெரிய நஷ்டம் ஒன்றும் வந்து விட போவதில்லை, ஆனால் தின கூலி வேலைக்கு குடும்பத்தை நாட்டை விட்டு சென்று உழைக்கும் எத்தனயோ மக்களுக்கு இது மிக பெரிய தொகையல்லவா? இதற்காகத்தானே அவர்கள் இனம் மொழி தெரியாத நாட்டில் கஷ்டப்படுகிறார்கள்? அதனால்தான் கேட்டேன்.

எப்படியோ நீங்கள் எடுக்க வேண்டிய தொகையை எடுத்து விட்டு மீதத்தை அனுப்பவும், ஆனால் அப்போதும் நான் என்னிடம் இருக்கும் பழைய சீட்டையும் நீங்கள் திரும்ப அனுப்பிய தொகையையும் கொண்டு உங்கள் தலைமை அலுவலகத்திலும் மற்றும் இது சம்மந்த பட்ட துறையிலும் புகார் செய்வேன் என்று சொல்லிவிட்டு பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வைத்து விட்டேன்.

விமான பயணிகள் ஒரு விமான சீட்டை வாங்கும் போது அதில் உள்ள அத்தனை விதிமுறைகளை பார்த்து வாங்கவும், அதே போல பயணத்தை ரத்து அல்லது மாற்றி அமைக்கும் போது, அவர்கள் எழுத்தில் கொடுத்துள்ள அந்த அபராத தொகைக்கு மேலே போகும் பட்சத்தில் அவர்களிடம் எழுத்து வடிவில் கேளுங்கள். இனம், மொழி தெரியாத நாடு என்று பயம் வேண்டாம், தேவை பட்டால் சம்மந்த பட்ட துறையில் புகார் கொடுக்கவும் அஞ்ச வேண்டாம்.

மொபைல் போன் போல இது அனைவரின் பயன்பாட்டில் இல்லை என்றாலும், ஏமாற்றும் தொகையின் அளவு (3700 ரூபாய்) மிக பெரியது இல்லையா, கவனிக்காமல் நேரடியாக தேதியை மட்டும் நான் மாற்றியிருந்தால் இன்னும் அதிகமாக நஷ்டமாகியிருக்கும்.

மேலும் கணக்கில் வராமல் எழுத்தில் தராமல் எடுக்கும் ஒவ்வொரு பைசாவுமே ஊழல்தானே? அதை சிந்தித்து பார்த்து செயல் படுங்கள் நண்பர்களே.

நன்றி!.

Wednesday, May 26, 2010

திரை கடலோடி திரவியம் தேடு!

வழக்கம் போல நேரமின்மையை காரண கேடையமாக கொண்டு வந்தாலும், வழக்கத்தை விட மொக்கையை கொஞ்சம் குறைக்க முயற்சிக்கிறேன்.



ராஜ கீரிடத்தை என் தலையில் வைத்தமைக்கு ஜலீலாவிற்கு ஒரு சலாம்.

இடுகைக்கு போகலாம் வாங்கோ...!

இன்னும் எவ்வளவு நாள்தான் இங்க இருக்கிறது, வேற ஏதாவது தமிழ் பேசும் நாட்டுக்கு போக முயற்சிக்கலாமே? என்று தங்கமணி தன் தனிமை பிரச்சனையையும், தமிழ் பற்றையும் என்னிடம் கொட்டிக்கொண்டு இருந்த போது, போன் அடித்தது.

என்னடா நல்லா இருக்கீங்களா என்று ஆரமித்தார் என் தந்தை எதிர்முனையில்.

இங்கு நலம், அங்கு நலமா, பைரவி (ஜெர்மன் ஷெபர்ட்) எவ்வளவு உயரம், எடை வந்திருகிறது, தோட்டத்தில் இருந்த பெண் மருதாணி "பூ" பூத்து விட்டதா என்று பேச ஆள் கிடைத்ததில், ஆள் மாற்றி ஆள் நான் பரஸ்பரம் மொக்கையை போடும் பேச்சு வாக்கில், வேறு நாடு போக முயற்சிப்பதை சொல்ல!.

எனக்கு கூட உன்கிட்ட ரொம்பநாளா ஒன்னு கேட்கணும்டா? முப்பதுவருடம் ராணுவ அதிகாரியாக இருந்த நான் கூட, ஒரு இரண்டு முறை பாகிஸ்தான், சீனா, நேபாளம் எல்லை வரைதான் போக முடிந்தது!.

ஆனா இந்த கணினி துறை வாழ்கையில் மட்டும் எப்படி நிறைய நாடுகள் நீங்கள் சர்வ சாதாரணமாக போக முடிகிறது?

நீ கூட ஒரு பத்து வருடத்தில் ஆறு ஏழு நாடுகள் சுற்றி விட்டாய் இல்லையா என்றார்.


அதெல்லாம் உங்களுக்கு சொன்னா புரியாது, இப்ப நான் வேற வேலையாய் இருப்பதால் மாலை ஒரு ஆறு மணிக்கு இதை பற்றி நம்ம பேசுவோமே என்றேன்.

டேய் நான் உங்க அப்பாடா எனக்கேவா என்றார்?

சொன்னவுடன் ஓடி சென்று செய்வது உங்கள் ராணுவத்தில் வேணா சட்டமா இருக்கலாம், ஆனா எங்க கணினி துறையில் யாராவது ஏதாவது வேலையை போன் செய்து கேட்டவுடன் செய்து விடக்கூடாது.

இப்போது நான் வேலையாய் இருப்பதால், இன்னொரு நேரத்தை சொல்லி அப்போது ரூம் போட்டு (Meeting Room Booking) இந்த "ஆணியை புடுங்குவது" எப்படி என்று பேசுவோமே என்று சொல்வதுதான் எங்கள் கணினிதுறை அடிப்படை சட்டம்.




ஏப்பா அப்படி, அவ்வளவு வேலை பளுவா உங்களுக்கு?

அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, அப்பதான நம்ம எதோ பிசியா இருக்கோம் என்று காட்டி, நம்ம ஒரு வேலை இல்லாத "வெட்டி பீசு" என்று யாரும் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் செய்ய முடியும், அதுக்குதான்.

ஓ...சரி சரி, இந்த வெளிநாட்டு விசையத்துக்கு வா!.

அதாவது எங்கள் வாடிக்கையாளர் வரவு கணக்கை (customer billing account) வேறு இடத்திற்கு மாற்றுவதன் மூலம், நாங்கள் வேறு வேறு நாட்டுக்கு போக முடியும்.

அது என்னாப்பா சரியா புரியலயே? கொஞ்சம் தெளிவா புரியுற மாதிரி சொல்லு.

சரி, உங்களுக்கு புரியுற மாதிரி சொல்றேன்.

இப்ப பாத்தீங்கனா, நம்ம நாட்டு மென்பொருள் நிறுவங்கள் ஒரு கல்லூரி விடாம நேரா போய் இருக்க கணினி துறை பீசை (மக்கள்) எல்லாம் அள்ளிக்கிட்டு வந்துடுவாங்க.

ஆனா, அவுங்களுக்கு எந்த வேலையும் தெரியாது. ஏட்டு சுரக்காய் வாழ்க்கைக்கு உதவாது இல்லையா? அதுக்காக சம்பளமும் கொடுத்து வேலையும் கத்து தரவா முடியும்?

அதுனால, பழைய "ஆயிரத்தில் ஒருவன்" படத்தில் "எம்.ஜி.ஆர், நாகேஷ்" எல்லாத்தையும் கன்னிதீவுக்கு அடிமைகளா விற்பது போல, கொண்டு வந்த நம்ம கணினி துறை ஆட்டு(கத்து) குட்டிகளுக்கு எல்லாம் கம்பெனியோட புலி தோலை போர்த்தி, ஆணி புடுங்குவதில் மிக சிறந்த புலிகள் என்று சொல்லி விற்று விடுவார்கள்.


எங்க கன்னித்தீவுலையா?

ஹுஹும் அது படத்துல, இங்க கணினி துறைல அதுக்கு பேரு "கஸ்டமர் பிளேஸ்" (Onsite Customer Service).

அவனும் மாஸ்டர் பீஸ், காமிடி பீஸ், டம்மி பீஸ் (கொட்டை எடுத்ததா எடுக்காததா) என்று பார்க்காமல் மொத்தமா வாங்கி உள்ள திறந்து விட்டு ஆணி புடுங்குங்கன்னு சொல்லிடுவான், இங்கதான் நம்ம கத்து குட்டிகள் எல்லாமே கத்துக்கணும்.


அது சரி, ஆனா இந்த கத்து குட்டிகளுக்கு எப்படி, எந்த ஆணி தேவையானது, எது தேவை இல்லாதது என்று தெரியும்? அப்புறம் எப்படி அவர்கள் அதை செய்வார்கள்?

குட் கொஸ்டீன், நமக்கு எப்படி எந்த ஆணி தேவை என்று தெரியாதோ!, அதே மாதிரி அவுங்களுக்கு எந்த ஆணி தேவை இல்லாதது என்று தெரியாது!.

அதுனால நம்ம புடுங்கறது எல்லாமே தேவை இல்லாத ஆணிதான்னு அவங்கள நம்ப வைப்பதுதான் நம்ம கத்துக்கும் முதல் பாடம்.


அது சரி, ஆனா இவ்வளவு வேலை ஆட்கள் தேவை படும் போது, அவுங்க நாட்டில் இருப்பவர்களை விட்டு விட்டு, ஏன் நம்ம மக்களை வேலைக்கு எடுக்கணும்.

அது ஏன்னா, அறிவே இல்லா விட்டாலும், காசு மட்டும் இருப்பதால் அவுங்க எல்லாம் முதலாளிகளாக இருக்க மட்டுமே விரும்புவார்கள், அதுனால நம்ம மாதிரி இந்த சில்லறை காசு கூலி வேலைக்கு எல்லாம் அவுங்க நாட்டு மக்கள் வர மாட்டார்கள்.

அவர்களுக்கும் காசு ஏதுன்னா, தலை முறை தலை முறையாய், அவுங்க அம்மா அப்பாக்கள், நம்ம அம்மா அப்பா மாதிரி இந்த குடும்ப மானமே உன் கையில் தான் இருக்குப்பா, உன் தங்கச்சி கல்யாணம் வேற இருக்கு என்று சொல்லி விபூதி போட்டு விமானத்தில் வெளி நாட்டுக்கு பிளைக்க அனுப்பாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து,தங்கள் வாரிசுகளுக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் தேவையானதை சேர்த்து வைத்து விடுகிறார்கள், அதனால் தான்.


டேய்...!

ஹிஹிஹி கோவிக்காதிங்க, சும்மாப்பா துலுலாக்கு...! சரி விசையதுக்கு வருவோம்.

இப்படியே வேலையில், மின் அஞ்சலில் ரொம்ப பிசியாகிடுவோம், பக்கத்து சீட்டுக்கு பேசனும்னா கூட, மெயில் அனுப்பி, போன் போட்டு தான் பேச முடியும், அதுவும் திங்கள்கிழமை-ன்ன ரொம்பவே பிசி.


ஏன் கடினமான வேலையா, அப்படி என்ன செய்வீர்கள்?

அப்படி இல்லை, தினமும் கணினியை பார்த்தல், காலை வணக்கம், மதிய வணக்கம், மாலை வணக்கம், இந்த நாள் இனிய நாள், வாழ்கையில் உயர என்பது போல பூ போட்டு, பொம்மை போட்டு கலர் கலரா பல மெயில் வந்திருக்கும்.

அதெல்லாம் யார் அனுப்புவா, எல்லாத்தையும் படிச்சு பதில் அனுப்பனுமா?

எல்லாம் நம்ம கல்லூரி மற்றும் உடன் வேலை பார்க்கும் நண்பர்கள் தான், நம்மள மாதிரியே அவுங்க வேற நாட்டு "கஸ்டமர் பிளேஸ்", அதாவது அவுங்க முல்லை தீவுக்கு விற்கப்பட்டு இருப்பாங்க.



நம்மளும் இதை எல்லாம் படிக்கனும்ன்னு ஒன்னும் அவசியமில்லை, வந்ததை அப்படியே வேற நண்பர்களுக்கு எல்லாம் அனுப்பனும், அப்பதான நம்ம தொழில் நட்பை வளர்க்க முடியும்.

இப்படியே இங்க இருந்து வந்ததை அங்கேயும், அங்கே இருந்து வந்ததை இங்கேயும் அனுப்பினா போதும், ஏன்னா இத அனுப்புன அவுங்களும் சொந்தமா எதுவும் எழுதுவதில்லை. இணையத்தில் மின் அஞ்சலை கொடுத்தால் தினம் அவர்கள் அனுப்பி விடுவார்கள்.


என்னப்பா இது, சரி இப்படியே இருந்தா அப்புறம் வேற நாட்டுக்கு மாறி போவீங்க? அதுக்கு என்ன வழி?

இப்படியே ஒரு நாள் நமக்கும் இந்த வேலை ரொம்ப போர் அடிச்சுடும், அதுனால புது இடத்துக்கு போக தோணும், அதுக்கு ரெண்டு வழி இருக்கு.

மொதோ வழி ரொம்ப ஈசி, வேற நிறுவனத்தை பிடிச்சு வேற தீவுக்கு (Client) விற்க சொல்லி நம்ம வேற நாட்டுக்கு போய்டலாம், ஆனா வேலை என்னமோ அதே ஆணிதான். இதுல கொஞ்சம் சம்பளம் அதிகமாக கிடைக்க வாய்ப்பு உண்டு, ஆனா வேலை நிரந்தரமா என்பது உடனே தெரியாது.

ரெண்டாவது இப்ப இருக்கும் நிறுவனத்தின் மூலமாகவே வேறு நாடு மாறுவது(Intra Company Transfer) அது எப்படின்னா.

மனித வளத்துறைக்கு மொதல்ல இதை சொல்லணும், அவுங்களும் உடனே நம்ம வேற நிறுவனத்துக்கு போய்ட்டா இப்ப கிடைக்கிற படிக்காசு போய்டுமேன்னு ராஜ மரியாதையாக பேசி, உடனே வேறு எங்கு உன்னை அனுப்ப முடியும் என்று பார்ப்போம் கொஞ்சம் அவகாசம் கொடு என்று கொஞ்சுவார்கள்.

இப்பதான் ரவுண்டு ராபின்ன்னு ஒரு முறை ஆரமிக்கும், அந்தா இந்தான்னு தேடி நம்மள மாதிரியே ரொம்ப நாளா வேற எங்கையாவது முல்லை தீவு மாதிரி இடத்துல ஆணி புடுங்கி புடுங்கி சலிப்பான ஒருத்தன், எனக்கு வேற இடத்துக்கு போகனும்னு கேட்டிருப்பான்.

உடனே நம்ம மனித வள மூளை சுருசுருப்பா வேலை செய்யும், நம்ம கிட்டையும் அவன் கிட்டையும் இதே ஆணிதான், ஆனா வேற இடம்னா ரெண்டு பேருமே இருக்கதை விட்டுட்டு போக யோசிப்போம்.

அதுனாலா இப்ப நம்ம பாக்குறத விடஅது என்னமோ புதிய விசையம் என்றும், அதில் நமக்கு மிக அருமையான பதவி என்றும், இன்னும் நம் அறிவை வளர்க்க இது ஒரு அற்புதமான சந்தர்ப்பம் என்றும், ரெண்டு பக்கமுமே சொல்லி அழகான ஆங்கிலத்தில் ஒரு பில்டப் கொடுப்பார்கள்.


அது எப்படிப்பா வேலை விசையதுல பொய் சொல்ல முடியும்?

அப்படி இல்லை, இது தொழில் தர்மம் ஏன்னா அவர்கள் வேலையே பொய் சொல்வதுதான்!.

நம்மளும் சரி என்று சொல்லி, கண்ணை மூடி திறக்கும் முன், விசா விமான டிக்கெட் என்று எல்லாம் வந்து, இன்றிரவே நீ பறக்க வேண்டும் என்று சொல்லி விடுவார்கள். நாம் அங்கு போகும் முன் நம் முழு விபரமும் அங்கு சென்றுவிடும்.

ஒரு வழியா நம்ம அங்க போனா, அந்த அலுவலகத்துல எல்லோரும் நம்ம எதோ விடுமுறைக்கு வந்த மாதிரி விசாரிப்பார்கள், இல்லை இல்லை நான் வேலை மாற்றி வந்திருக்கிறேன் என்றதும்...!



அப்படியா? எங்களுக்கு எந்த தகவலும் வரவில்லையே? இதோ பார்கிறேன் என்று சொல்லி, நம்மை ஒரு கணினி இல்லாத இருக்கையில் அமர சொல்லி விடுவார்கள்.

எங்களை பொறுத்த வரை வேலையே இல்லாமல் "வெறிக்க வெறிக்க கணினி திரையை" பார்த்தாலும் பார்ப்போமே தவிர கணினி இல்லாமல் ஒரு நிமிடம் கூட அலுவலகத்தில் அமர முடியாது .

சுருக்கமா சொல்லனுமா, சுமங்கலி கூட்டத்துக்கு நடுவில் தாலி அறுத்து அமர வைத்தது போல ஒரு பீலிங்க்ஸ் வரும். இப்படி நம்ம முகம் கொஞ்சம் மாறினாலும் போதும் அந்த கணம் முதல் நாம் அந்த மனிதவள துறைக்கு அடிமை.

இப்பதான் அவசர சிகிச்சை பிரசவ வார்டுக்கு உள்ளும் வெளியும் நடக்கும் நர்சு போல மொபைல் போனில் பேசிகொண்டே நம்மை கடந்து வந்தும் போவார்கள், அதில் நம் காதில் விழுவது எல்லாமே கிட்ட தட்ட இது மட்டுமே.

நோ நோ, இங்க இங்க அனுப்பாதிங்க, என் கிட்டேயே ஆறு பேரு வேலை இல்லாம பென்ச்ல இருக்காங்க...!

அப்படி இல்ல, நான் எவ்வளவோ முயற்சி பண்ணியும் எதுவும் அமையல, அதன் நோட்டீஸ் கொடுத்து அனுப்ப வேண்டியதாகி விட்டது...!

நான் என்ன செய்ய முடியும் மார்கெட் வேற முன்ன மாதிரி இல்ல...!

அங்க ஏதாவது தேவை இருக்கா? என்கிட்ட பில்லிங் இல்லாம மக்கள் இருக்காங்க...!


இப்படியே நேரம் ஓட நாள் ஓட, நமக்கு உள்ளுக்குள்ள கொஞ்சம் டரியலாகி விடும், விசா விமானம் எதுவுமே இல்லாமல் மனம் இந்தியா பறந்து விடும்.

வீட்டு லோனை எப்படி கட்டுவது? காரை திருப்பி கொடுத்து லோனை முடித்து விடுவோமா? ஊரில் அந்த செய்முறைக்கு பணம் அனுப்ப வேண்டுமே? எல்.ஐ.சி பணம் கட்ட வேண்டுமே? என்று மனம் இங்கும் அங்கும் சிட்டாய் பறக்கும்.

இப்பதான் நம்ம பக்கம் ஆள் வரும்.

ஸாரி நண்பா, பாத்தீல்ல, ரொம்ப பிசி, மார்கெட் வேற சரியில்ல, என்ன செய்ய? நானும் முடிஞ்ச வரைதானே முயற்சி பண்ண முடியும். நான் என்ன கம்பெனி முதலாளியா, உங்களை மாதிரி நானும் வேலைதானே பார்கிறேன் என்று பேச பேச...!.

இப்ப நமக்கு வேலை இருக்குன்னு சொல்றானா? இல்லை போக சொல்றானா?இத நம்பி இருந்ததை வேற விட்டுட்டமே! என்று நமக்குள் மூளைக்கும் மனசுக்கும் ஒரு பானிபட் போரே நடக்கும்.

சரி, உன் விசையத்துக்கு வருவோம் என்று சொல்லும் போது தான் அந்த மனிதவள துறைக்கு முகம் மாறும்.

இப்ப இங்க வேலை எதுவும் இல்லை. ஆனாலும் உன்னை போல நல்லவனை இழக்க நான் விரும்பவில்லை.

அதனால், முல்லை தீவுல ஒரு வேலையை உனக்காக ஒதுக்கி தருகிறேன், இப்போதைக்கு பார்கிறாயா? பின் நல்ல சமயம் வரும் போது மாற்றி தருகிறேன் என்ற வார்தையை கேட்டதும்.

"யப்பாபா" என் வயிற்றில் பாலை வார்த்தாய் மகனே, சும்மா இருப்பதை விட எதையாவது செய்வது மேல் என்று நினைத்து, நாமும் சரி என்று சொல்லி விடுவோம்.

அடுத்த நாளே, அங்கு அனுப்பி விடுவார்கள், ஆக அன்று முதல் அதே ஊதியம், அதே ஆணி, ஆனால் ஆணி புடுங்கும் இடம் மட்டும் வேறு, இப்படியே அடுத்த இரண்டு வருடம் ஓடி விடும்.


அப்படியா அதுக்கப்புறம் என்ன ஆகும்?

என்ன ஆகுமா?

இப்பவே "பஞ்ச தந்திரம் தேவயானி மாதிரி" எவ்வ்வ்...ளோளோ பெரிய (மூடி) "இடுகைன்னு" யாராவது ஒரு அக்கா பின்னூட்டத்துல திட்டுவாங்க...!

அதுனால, திரும்ப இதே இடுகைய முதல்ல இருந்து படிங்க, ஆனா தீவு(Client) பெயரை மட்டும் வேறு ஏதாவது மாற்றி படியுங்கள், அதுதான் ஆகும்.

சரிப்பா, நான் வெளியே போகிறேன், நீங்க தங்கமணிகிட்ட பேசுங்க, இந்தாமா நீ பேசு...! என்று போனை கொடுத்து விட்டு எம்.பி-3 யை ஆன் பண்ண அப்போது வந்த பாடலை கேட்டு கொண்டே வெளியே நடந்தேன்.


"கட்டிய மனைவி தொட்டிலில் பிள்ளை, உறவை கொடுத்தவர் அங்கே...!

அலை கடல் மேலே அலையாய் அலைந்து உயிரை கொடுப்பவர் இங்கே...!

வெள்ளி நிலாவே விளக்காய் எரியும் கடல்தான் எங்கள் வீடு...!

முடிந்தால் முடியும் தொடர்ந்தால் தொடரும், இதுதான் எங்கள் வாழ்க்கை...! இதுதான் எங்கள் வாழ்க்கை."


சைடிஷ்:-தங்கமணிக்கு மின் அஞ்சலில் வந்த ஒரு அருமையான குறும்படம், கணினிதுறை மக்களுக்கு கண்டிப்பாக பிடிக்கும்.



நன்றி!.

Tuesday, May 4, 2010

பிகரு பிகருதான், அது சூப்பர் பிகருதான்!

ஆசிய நாடுகளில் நான் பார்த்த வரை தென்கொரிய பெண்கள் மிகவும் அழகு என்றே சொல்வேன், ஜப்பானிய சீன பெண்களை போலவேதான் இவர்கள் நிறமும் என்றாலும், அவர்களை விட இவர்கள் முகலட்சணம் மற்றும் நல்ல(சாமுத்திரிகா)உடல்வாகுடையவர்கள். குறிப்பாக இவர்கள் உடை அமைப்பு மிக அற்புதமாக இருக்கும்.

இங்கே படத்தில் இருக்கும் பெண்கள் எதோ ஆயிரத்தில் ஒன்று என்று நினைக்க வேண்டாம், தெருவில் இறங்கி நடந்தால் கிட்டதட்ட அனைவரும் இதே போலத்தான் இருப்பார்கள்.



ஆனால், தென்கொரியாவில் குளிர்காலம்தான் அதிகம். மைனஸ் பதினாறு டிகிரி வரை போகும் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள், அதனால் கண்ணை தவிர மற்ற முழு உடலையும் மறைக்கும் குளிர்கால உடைதான் பெரும்பாலும் பயன் படுத்த வேண்டி இருக்கும்.

வசந்த காலம், கோடை காலம், பருவகாலம் , குளிர்காலம் என்பதில் பருவகாலம் கூட காற்று அதிகமாக இருப்பதால் முழு உடை தேவைப்படும், இந்த காரணத்தாலோ என்னமோ வசந்த காலமும் கோடைகாலமும் வரும் "மே முதல் ஆகஸ்ட்" வரை இந்த நான்கு மாதமும் மக்களுக்கு மிக பிடித்த பருவமாகிறது.

அதிலும் மே மற்றும் ஜூன் "செர்ரி ப்லோஸ்சம்" (Cherry Blossom) சீசன் என்பதால் நகர் முழுவதும் பூக்களால் மூடி இருப்பது போல மிக அருமையாக இருக்கும்.

இந்த காலத்தில் தென்கொரியாவில் கண்ணை கவருவது பூக்கள் மட்டுமல்ல இன்னொரு விசையமும் இருக்கிறது.

குளிர் குறைய குறைய இங்கு பெண்களின் ஆடை கீழிருந்து மேலாகவும், மேலிருந்து கீழாகவும் குறைந்து கொண்டே வரும், அதுவும் அவர்களின் பளீர் நிறத்துக்கு பொருந்தும் அடர் சிவப்பு, நீளம் என்று பார்கவே கண்ணை கட்டும்.

இந்த பருவத்தில் தங்கமணியை வெளியில் அழைத்து போகும் போதெல்லாம் (இந்த நான்கு மாதமும் முடித்த வரை தனியாகத்தான் போவேன் என்று நான் சொல்லாவிட்டால் உங்களுக்கு தெரியாதா என்ன?)என்னை சாப்பிங் அழைத்து போகும் சாக்கில் நல்லா கண்ணை கழுவிக்கிறாயா நடத்து நடத்து!.

என்று சொல்லிக்கிட்டே வந்தாலும், யப்பா அவள பாருங்க! என்னா பிகரு சும்மா பளபளன்னு இருக்கா! என்று சொல்லி நான் பார்க்க தவறும் பெண்களை காட்ட தவறுவதில்லை.

இப்படி இருக்கும் இந்த சூழ்நிலையில் சென்ற வாரத்தில் நடந்த என் "மெட்ரோ" பயண அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்."மெட்ரோ" போக்குவரத்தை பற்றி சென்ற பதிவில் பார்தோம், இனி இது ரயிலுக்கு உள்ளே நடப்பது.

அது என்னவோ தெரியாது நான் பயணிக்கும் போது மட்டும் உருப்படியாய் ஒரு பெண்ணும் நான் இருக்கும் அந்த பகுதில் கண்ணில் படவே படாது, என்ன கொடுமை சார் இது என்று நினைத்து நினைத்து இப்போதெல்லாம் அதை பற்றி நினைப்பதே கிடையாது.

இந்த முறை பாஸ்போர்ட் விசையமாக இந்திய தூதரகம் வரை செல்ல வேண்டும், இரண்டு ரயில் மாறி ஒருமணி நேரம் முப்பது நிமிட பயணம், சரி, நம்ம ஜாதகப்படி எப்படியும் கண்ணை கழுவ யாரும் வர போவதில்லை என்ற நம்பிக்கையில், வழக்கம் போல என் சோனி எம்.பி-3 யை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பி விட்டேன்.



அன்னிக்குன்னு பாருங்க அந்த கம்பார்ட் மென்ட் முழுவதும் பெண்கள் மட்டும்தான் இருந்தார்கள், பல இருக்கைகளும் காலியாகவே இருந்தது.

ஆகா, தங்கமணி கூட இல்லையே என்று வருத்தப்பட்டாலும் (நம்புங்கப்பா சத்தியமா) சரி விடு இன்னைக்கு நேரம் போவதே தெரியாது கண்ணை கழுவுவோம் என்று சன்கிளாசை (அப்பதான யாரை பார்க்கிறோம் என்று தெரியாது) இறக்கி விட்டுக்கொண்டு என் எம்.பி-3 யை எடுத்து கிளப் பாடல்களை கேட்கும் நோக்கில் ஆன் பண்ணிக் கொண்டு சுற்றி ஒரு லுக் விட்டேன்.

என் அருகில் ஒரு உயரமான பெண் ஆறடி இருக்கும் முழங்காலுக்கு மேல் (ரொம்பவே மேல்) இருக்கும் படி ஒரு சீருடை அணித்து இருந்தார் விமான பணிப்பெண் என்று நினைக்கிறேன் தெளிவான முகம்.

இந்த பக்கம் ஒரு பெண் பாத்ரூமில் இருந்து அப்படியே வந்தது போல ஒரு துண்டை மற்றும் சுற்றியது போல புசு புசு வென்று ஒரு உடை அணிந்து கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்தார்.

அந்த பக்கம் அதை விட, எங்கேமா டிரஸ் என்று கேட்கும் படி, கிட்டதட்ட நான் கடவுள் படத்தில் நயன்தாரா (இந்த இடுகைக்கு இதுதான் இவர் பெயர்) வேடத்தில் வருபவர் அணிதிருப்பதை போலவே சிவப்பும் கருப்பும் கலந்து கொஞ்சம் துணியை மேலும் கீழும் சுற்றி இருந்தார்.

ஆகா, என்ன அழகு என்று ஜொள்ளிக்கொண்டு எம்.பி-3 யை பார்த்தால்! தியான பாடல் பகுதியை தவிர வேறு எதையும் காணவில்லை, தங்கமணிக்கு போனை போட்டு, என் எம்.பி-3 யை யார் எடுத்தது என்று கேட்டேன்?.

ஏப்பா என்ன ஆச்சு! நான்தான் எடுத்தேன்.

என் பாடல்கள் எதையுமே காணோம்? தியான பாடல்கள் மட்டும்தான் இருக்கிறது என்றேன்.

அப்படியா!, நேற்று மதியம் நான்தான் குழந்தைகள் தூக்கியதும் பாட்டு கேட்க எடுத்தேன், "லவ்" பண்ணும் போது கொடுத்த பாட்டு எல்லாம் இருந்ததா, என்னோட எம்.பி-3ல காப்பி பண்ண நினைத்தேன், காப்பி பண்ணும் போது மூவ் பண்ணிவிட்டேன் போல, என்று சொல்ல.

எனக்கு வந்த கோவத்தில்...சரி விடும்மா வந்ததும் திரும்ப எனக்கு காப்பி பண்ணி வைத்து விடு என்று சொன்னேன் (வேற என்ன சொல்ல முடியும்).

ஆகா, தலைவரோட "ஆசை நூறுவகை","வச்சுக்கவா உன்ன மட்டும்" முதல் ஆதவன் "ஹனி ஹனி" வரை அருமையான பாடல் எல்லாம் இப்ப இல்லாம போச்சே என்று நினைத்தேன்.

அது சரி, சுத்தி ஒரே கலர் கலரா இருக்கா என்ன? என்று தங்கமணி திரும்ப கேட்க?

சுதாரித்துக்கொண்டு, அப்படி இல்ல சும்மா பாட்டு கேட்கலாம் என்று இழுத்தேன்...!



உன்ன பத்தி எனக்கு தெரியாதா என்ன? வேணும்னா அந்த பொண்ணுகிட்ட போன கொடு, நான் மச்சான் ரொம்ப நல்லவரு வல்லவருன்னு சொல்லி கோர்த்து விடுகிறேன், எனக்கு ஒண்ணுமில்லை, பாவம் யாரு பெத்த பொண்ணோ! அது தலைஎழுத்து அப்படி இருந்தா யாரு காப்பாத்த முடியும்!.

அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் நீ போனை வை, என்று நான் பதில் சொல்ல.

நடத்து மச்சான் நீ நடத்து, வெட்டியா கண்ண கழுவாம ஒழுங்கா தியான பாட்ட கண்ண மூடிகிட்டு கேளு என்று சொல்லி போன் வைக்கப்பட்டது.

என்ன கொடுமை இது? என்று நினைத்துக்கொண்டு ஒரு பாடலை துவக்க அது ராகவேந்திரா படத்தில் இருந்து "அழைக்கிறான் மாதவன்" பாடல்.

இனி வருவது என் கண் பார்த்ததும்,என் காது கேட்டதும் மட்டுமே.

அழைக்கிறான் மாதவன் ஆநிரை மேய்த்தவன்...மணிமுடியும் மயில் இறகும் எதிர்வரவும் துதி புரிந்தேன்...!

ஒரு வழியாக நிலைக்கு வந்து அருகில் இருந்த "விமான பணிப்பெண்" நினைவில் வர எங்கே என்று பார்த்தேன்.

தேடினேன் தேவ தேவா தாமரை பாதமே...வாடினேன் வாசு தேவா வந்தது நேரமே...ஞான வாசல் நாடினேன்...!

இப்படி ஓடிக்கொண்டிருக்க என் அருகில் "ஹலோ" என்று ஒரு குரல் கொஞ்சியது!

காதில் நான் கேட்டது வேணுகானாமிர்தம்...!

திரும்பி பார்த்தல் நயன்தாரா பெண் என் (மிக) அருகில் அமர்ந்து இருந்தார்.

கண்ணில் நான் கண்டது கண்ணன் பிருந்தாவனம்.

ஆர் யு பிரம் பங்களா? என்று அவள் கேட்க, எப்படி இவர்களுக்கு மட்டும் உடம்பில் ஒரு மச்சம் வடு கூட இல்லாமல், ஒரே மாதிரி பொம்மை போல இருக்கிறார்கள் என்று நினைதுக் கொண்டே "நோ இந்தியா என்றேன்.

மாயனே நேயனே மாசில்லாத தூயனே, ஆத்மா நியாயம் அடைந்த பின்...!

உங்களுக்கு கொரியன் தெரியுமா? என்று கேட்க, நான் கொஞ்சம் தெரியும் என்று சொல்லி பேச்சை வளர்க்க விரும்பாமல், தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டு (அதிக பட்சம் இப்பெண்களுக்கு இவ்வளவுதான் ஆங்கிலம் தெரியும் என்பது எனக்கு தெரியும்) எங்கடா அந்த விமான பணிப்பெண்ணை காணோம் என்று கண்களால் தேட...!

னும் தேடினேன் தேவ தேவா தாமரை பாதமே...!

பார்த்தல் எனக்கு நேர் எதிர் இருக்கையில் "அமர்ந்து" இருந்தார்.

குருவே சரணம்...குருவேவே சரணம்...குருவேவேவே சரணம்...குருவேவேவேவே சரணம்...!

அப்படியே கீழிருந்து மேலாக ஒரு "லுக்" விட்டேன்...!

ராகவேந்திரா ஸ்ரீ ராகவேந்திரா...ராகவேந்திரா ஸ்ரீ ராகவேந்திரா... ராகவேந்திர ராகவேந்திர ராகவேந்திர ராகவேந்திர, குருவேவேவேவே சரணம்...!

அந்த பெண் எதோ புத்தகத்தை வைத்து படித்துக் கொண்டிருக்க, அடுத்த ஸ்டேசன் வந்தது தான் தாமதம், நான் கண்ணை கழுவது பொறுக்காமல் திறந்து விட்ட வெள்ளம் போல திபு...திபுவென்று கூட்டம் வந்து நடுவில் நின்று விட்டார்கள்.

ஞான திரு மேனி காண வர வேண்டுமே...சீத பூ வண்ண பாதம் தொழ வேண்டுமே...பக்தன் வரும் போது பாதை தடை ஆனதே...காட்டு பெருவெள்ளம் ஆற்றில் உருவானதே...!

தாயாகி தயை செய்யும் தேவா, தடை நீங்கி அருள் செய்ய வா வா...நான் செய்த பாவம் யார் தீர்க்க கூடும், நீ வாழும் இடம் வந்து நான் சேர வேண்டும்...!


இப்படியே ஒரு நீண்ட வீணை மீட்டும் இசை வரும் கேப்பில் அடுத்த ஸ்டேசன் வர, நின்று கொண்டிருந்த கூட்டம் இறங்க மீண்டும் அப்பெண் தெளிவாக தெரிந்தாள்.

குருவேவேவே சரணம்...! குருவேவேவே சரணம்...! குரு ராகவேந்திர ராகவேந்திர ராகவா...!

ஐயோ...என்ன ஆச்சு இவனுக்கு? ஏன் இப்படி ஒரு "மொக்கை"ன்னு தான நினைக்கிறீங்க...!

என்னைக்கோ வரும் கோடை மழை மாதிரி, இருந்து இருந்து எனக்கு ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பம் அமைந்தது!, அதிலும் இப்படி ஒரு பாட்டை கேட்க எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்?

"யான் பெற்ற இன்பம் பெருக இவ்வையகம்."

இது போல மொக்கையாக இல்லாமல், ஒரு அருமையான விசையத்துடன் மீண்டும் சந்திப்போம், நன்றி!.

Tuesday, April 20, 2010

குட்டி(ஸ்) காதல் கதை!

தேமேன்னு நான் உண்டு, என் படிப்பு உண்டுன்னு, நல்லாத்தான் வாழ்க்கை போய்கிட்டு இருந்துச்சு.



அப்பத்தான் சோக்கா வந்தா, என் சொப்பன சுந்தரி!



கண்கள் சந்திக்க காதல் பற்ற, தமிழே சரியாக தெரியாத நான்கூட கவிதையாய் கொட்டினேன்!

சும்மா சொல்லகூடாது, அந்த பிங்க் ட்ரெஸ்சில் பார்க்க பிகரு சும்மா கும்முன்னு இருப்பா!



இப்படி என் காதல் கண்ணுக்கு அவள் ஒரு தேவதையாகவே தெரிந்தாள்!



அப்புறம் என்ன...! ஆரிய உதடுகள் என்னது, திராவிட உதடுகள் உன்னது, ஆரியம் திராவிடம் ரெண்டும் ஒன்னாய் கலக்கட்டுமே!



இப்படியே நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக "காதல் வளர்த்தேன்...காதல் வளர்த்தேன்...."



அது மட்டுமா, விழியில் விழுந்து உயிரில் கலந்து, என் இதயத்தை திறந்த அந்த அழகு தேவதைக்கு பல காதல் பரிசுகளை கொடுத்தேன்.

(ஒரே செமஸ்டருக்கு பீஸ் கட்ட நான்கு முறை வீட்டில் பணம் வாங்கினேன்.)



ஒவ்வொரு முறையும் என் தேவதை என் காதலை ஏற்றுக்கொள்ளும் போதெல்லாம், பூரிப்பில் மூழ்கினேன்...சந்தோஷத்தில் திளைத்தேன்...!



அவளை பிரிந்து ஒரு நிமிடம் கூட இருக்க முடியாமல், "என் வீட்டில் இரவு அங்கே பகலா இல்லை இரவா" என்று விடிய விடிய மொபைல், லேன்ட் லைன் என்று மாறி மாறி பேசினேன்...!



பதிலுக்கு அவள் பாடினாள்(அவள் பேச்சு கூட என் காதுக்கு சங்கீதமாய் இருந்தது.)



இப்படி ராத்திரி முழுவதும் கண் முழித்து காதலித்த களைப்பில், மறுநாள் பரிச்சையில் கேட்கவா வேண்டும்...!



நம்ம நண்பர்கள் எல்லாம் அவளை பார்த்த போது, சும்மா முகத்துல "ஈ" ஆடல...!



அத பார்த்த எனக்கு முகத்துல பெருமை தாங்கல...!



இப்படியே சந்தோஷத்தில் இருந்த போதுதான் வந்தது "காதலர் தினம்"!

ஐஸ்ல இருந்து எடுத்த ஆப்பிள் மாதிரி "பூவோட" வருவான்னு நினைத்தேன்...!



அவள் அதே மாதிரி தான் வந்தாள்!

ஆனால், பூவை மட்டும் இப்படி கொண்டு போய் இன்னொருவனிடம் கொடுத்து கட்டிக்கொண்டாள்?



என்னது யார் அவனா?

ஐய்!...இஸ்கு பிஸ்கு...அந்த நாய் படத்த மட்டும் என் பிளாக்ல நான் போட மாட்டேனே!.



சரி சரி ஆட்டைய கவனிங்க,

அந்த கொடுமைய பார்த்தவுடன, எனக்கு செம காண்டாகி, ஜிவ்வுன்னு உச்சி மண்டைக்கு ஏறிடுச்சு...!



வந்த கடுப்புல அப்படியே அவள போட்டுதள்ள மனசு துடித்தது...!



ஆனாலும் கோவத்த அடக்கிகிட்டு, அவள பார்த்து போடி கொய்யாலன்னு இப்படி காட்டிட்டு வந்தேன்...!

17

காட்டிட்டு வந்துட்டேனே தவிர, பிஞ்சு மனசால தாங்க முடியல காதலை மறக்க முடியாமல், சோகம் தங்காமல் கண்ணீராய் கொட்டியது...!



புண்பட்ட மனதை புகை விட்டு மாற்ற நினைத்தேன்!.

19
  
வெறும் புகையில் கரையும் காதலா என் காதல்?

துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, சோகம் தாங்காமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் "எப்படி இருந்த நான் இப்படி ஆகிவிட்டேன்!"



இப்படி மப்பும் மந்தமுமாய் நாள் ஓட, அப்பத்தான் எனக்கு காதல்ன்னா என்னன்னு புரிஞ்சது!.

யாரோ பெத்து போட்ட பொண்ணுக்கு ஐஸ்கிரீம், சாக்லேட், ஸ்வீட்ஸ், எல்லாம் வாங்கி கொடுத்து உடம்பை தேத்தி விட்டு, சுடிதார், புடவை, வாட்சு, செப்பல்னு கிப்ட் கொடுத்து "அட்டு பிகரை அழகான பிகராக்கி", வேற யாருக்கோ கட்டி வைக்கிற வெட்டி வேலை தான் காதல்...அறியாத வயசு புரியாத மனசு...!

22

நாடகம் விடும் வேளைதான் உச்ச காட்சி நடக்குதம்மா...! அமெரிக்க தொழில் அதிபர்ன்னு போனியேடி...! கடைசில அவன் அங்க கார்பரேட் கம்பெனிக்கு கக்குஸ் கழுவிகிட்டு இருக்கானே...!

ஓ ... இளைஞர்களே படிக்கிற வயசுல பிகரு பின்னாடி சுத்திட்டு, பின்னாடி முன்னாடி நடந்தத "பிளாக்" போட்டு எழுதாம, ஒழுங்கா படிச்சு முன்னேற பாருங்க...! பிகரு தன்னால பின்னால வரும்.

Friday, February 5, 2010

ஆஹா! கெளம்பீட்டாங்கையா கெளம்பீட்டாங்க!

எனக்கு வந்த மின் அஞ்சலை தமிழில் மாற்றி, (சும்மா) நகைக்க இங்கு பகிர்ந்து கொள்வதை தவிர, இதில் உள்குத்து நோக்கம் எதுவும் இல்லை!.

"சற்றுமுன் கிடைத்த அதிர்ச்சி தகவல்"! (இது தான் அந்த மின் அஞ்சலின் தலைப்பு)

இதோ, அந்த அதிர்ச்சி தகவல் மற்றும் படங்கள்!



கணக்கில் அடங்காத மீன் வகைகள், எண்ணிக்கை இல்லாத அளவு, தமிழ் நாட்டு கடல் கரையில் இறந்து கிடக்கின்றன!



பத்திரிக்கையாளர்களும், அரசாங்க அதிகாரிகளும், காவல்துறையும், இதன் காரணத்தை கண்டுபிடிக்க சம்பவ இடத்துக்கு விரைகிறார்கள்!



அங்கு சென்று பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்த அவர்களுக்கு, எந்த தடையமோ காரணமோ கிடைக்கவில்லை!.

எனவே, தீவிர விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்படுகிறது.



தீவிர விசாரனையில், இதுவரையில் நடந்திராத அளவு ஒரு(மீன்)இனத்தின் கூட்டு தற்கொலை! என்ற அதிர்ச்சிகரமான தகவல் கிடைத்தது.

இதன் முழு காரணத்தை அறிய விசாரணையை துரித படுத்திய காவல் துறைக்கு, கடைசியாக துப்பு கிடைத்து காரணமும் புரிந்தது!.



அந்த காரணத்தை அறிய துப்(பி)பு கொடுத்த மீன் சொன்னது!...
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;
;

"விஜய்"-யின் அடுத்த படத்துக்கு "சுறா" என்று பெயர் வைத்திருப்பது, எங்களை மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கிவிட்டது.



இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவும், வருங்காலத்தில் எங்கள் இனத்தின் பெயரை "பதிவுலக இடுகைகளில் துவைத்து தொங்க விடாமல்" காக்கும் பொருட்டும்!

அந்த படத்துக்கு வேறு ஏதாவது பெயரை வைக்க சொல்லவே, இன்று எங்கள் உயிரை கொடுக்கிறோம்.

நாங்கள், இங்கு புதைக்க படவில்லை, விதைக்க படுகிறோம், ஏன்னா...

எ...ஏ! நான் தனி ஆளு இல்ல தோ(ஆ)ப்பு!.

இனி வருவது என்னுடைய எண்ணம்,

எப்படி எல்லாம் யோசிக்கிறாங்கையா! அவ்வ்வ்வ்...

இன்னும் படமே முடியவில்லை, அதுக்குள்ளே மின் அஞ்சல் எஸ்(எம்).எம்.எஸ்-ன்னு ஆரமிச்சா எப்புடி?

உங்க ஆர்வம் புரியுது!, ஆனா, பொறுமை பொறுமை மக்களே!. எதையுமே பிளான் பண்ணாம பண்ணக்கூடாது!.

மொதொல்ல படம் முடியோணும், அப்புறம் ஒன்னுக்கு ஒன்னு டிக்கெட் இலவசம்னு போஸ்டர் ஒட்டோணும்..., அதுக்கப்புறமா, "ரெடி ஒன்...டூ...த்ரீ... ஜூட்" சொல்லித்தான் ஆரமிக்கணும், ஓகே-வா?.

ஹயோ..ஹயோ...! என்னது இது! சின்ன புள்ளதனமால்ல இருக்கு? என்று சொல்பவர்களுக்கு, சமீபத்தில் படித்த "சுறா" படம்! பற்றிய செய்தி ஒன்று!.

கடலில் வின்னை தொடுகிற அளவுக்கு சீறிக்கொண்டு வரும் சுனாமி அலையை பார்த்து பயந்து ஊரே அஞ்சி ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் போது!...

சீறி வரும் அந்த அலைக்குள் இருந்து படகை ஓட்டிக் கொண்டு விஜய் (ஸ்டைலாக, "ஹயோ..ஹயோ... :-)" ) அறிமுகம் ஆவாராம்!.

இந்த இடத்துல நம்ம "பாஷாவோட ஹோய்...ஹோய்..." பின்னணி பில்டப் உறுதின்னு, இத படிக்கும் போதே உங்களுக்கு புரிஞ்சு இருக்கும், இதுக்கும் மேல வேற என்னத்த சொல்ல ஹும்ம்ம்...

கம்ஷா ஹமிதா!(அதாங்க,...கொரியன் மொழியில் நன்றி!)

டிஸ்கி: கண்ணா!, நான் "பி.எம்"... ஆ.."போஸ்ட் மேன்" மின் அஞ்சலில் வந்ததை அப்டியே கொடுத்துட்டேன், இத புரியாம பின்னூட்டத்துல "பாண்டி" ஆட கூடாது.

Monday, September 21, 2009

சும்மா ஒரு ரீமிக்ஸ்

பதிவுக்கு முன் தமிழ்த்துளி தேவாவின் அன்பு விருதுக்கு என் நன்றி.




ரீமிக்ஸ் பாட்டு...அப்புறம் ரீமிக்ஸ் தலைப்பு...அப்புறம் ரீமிக்ஸ் படம்...இப்படி எல்லாமே "ரீமிக்ஸ்" இது தான இப்ப டிரன்டு!...அப்ப ஏன்? ஒரு ரீமிக்ஸ் பதிவு இருக்க கூடாது?

என்று, எத்தனையோ இடையறாத என் பணிகளுக்கு மத்தியில்!, எப்படி என் பதிவை பதிவுலக சரித்திரத்தில் இடம் செய்யலாம்? என்று நினைத்துக்கொண்டே, மகா சிந்தனையில் காலை கழிவறையில் நான் அமர்ந்திருக்கும் போது!...கன நேரத்தில் என் ஞானத்தில் உதையமனதுதான் இந்த பதிவு.

இது எந்த தனிப்பட்ட பதிவையோ, பதிவரையோ குறிப்பிடாத கற்பனை பதிவு என்பதால், சும்மா பதிவை அனுபவிக்கனும்,...ஆராயக்கூடாது...ரெடி ஜூட்...



பின்னனியில் மக்கள் முனு முனுப்பு: இந்த பதிவர் பதிவ படிக்க படிக்க ரொம்ப "குஜாலா" இருக்கும் தெரியுமா...ரொம்ப பெரிய மொக்கை எல்லாம் இருக்காது...

மொக்கை (பதிவு) சித்தர் வந்துட்டாரு...மொக்கை (பதிவு) சித்தர் வந்துட்டாரு...உதிவியாளர் கத்திக்கொண்டே ஓடி வர பின்னனி பாடல் ஒலிக்கிறது...

"ப்லாக்கர் என்னும் முதலாளி கண்டெடுத்த தொழிலாளி...வலை பதிவர்...வலை பதிவர்..."

பதிவர்: எலே பக்கி மக்களா...எதுக்குல இந்த மொக்க ப்லாக்க பாக்கீக...எதுக்கு பாக்கீகங்கறேன்?????...எலே இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல இந்த மீடியா... பேப்பரு... எல்லாம் அழியபோகுதுல...நீங்க எல்லாம் கெட்ட ப்லாக்கரா ...மொக்க பதிவரா ஆகபோரீகலே...எலே பிப்ரவரி முப்பதோட இந்த டிவி, மெகா சீரியல் எல்லாம் அழிய போகுதுல !.

பின்னூட்டம் போடுபவர்: பிப்ரவரிக்கு ஏதுங்க முப்பது ?

பதிவர்: அத ஏம்புள்ள, எங்கிட்ட கேக்க...கிறுக்கு பதிவரே அத ஏன் எங்கிட்ட கேக்க...அந்த "லொடுக்கு" ப்லாக்ல பட்சி சொல்லுலத நான் சொல்லுதிரேன்...அது மட்டுமில்லலே...நீங்க எல்லாம் கெட்ட பதிவரா மொக்க அடிமையா போகபோறிகலே...எலே ஒரு சங்கதி, இந்த இணையத்துல...பதிபவேன் படிச்சிட்டு ஓட்டோட பின்னூட்டம் போதுபவன்...ரெண்டுபேர தவிர மத்த எல்லாம் தமிலிஸ் ஹிட் லிஸ்ட்ல பின்னாடி போகப்போறீகலே.

உதிவியாளர்: பதிவரே அப்ப நீங்க?

பதிவர்: எலே, என்னய்யாலே கேக்க...மொட்ட பின்னூட்ட பயலே...நா பதிவு
பதிய ஆரபிச்சு மூவாயிரம் வருசமாச்சுல...இது என்னோட முன்நூராவது ப்லாக்குல இது...



பார்வையாளர்: நீங்க பதிவர் ...ஆனா மொக்கை சித்தர்னு பேரு வச்சு இருக்கீகலே...

பதிவர்: எலே பதிவர்னு சொல்லி இருக்கெனாலே...நா எப்பையாவது பதிவர்னு சொல்லி இருக்கெனா...நான் வெறும் ப்லாக் படிகிரவேன்...பதிவுல படம் பக்குரவேன்...இந்த பேரு பிரச்னைக்காக தாம் புள்ள நான் பின்னூட்டம் கூட போதுரருது இல்ல...எலே எல்லா ப்லாக்கும் படிச்சாத்தாம்புள்ள இந்த பதிபவர்களுக்கு விடிவு காலம் ...

அடுத்த பார்வையாளர்: பதிவரே நான் சாப்ட்வேர் இன்ஜினியர்...நான் ப்லாக் போடலாமா?

பதிவர்: எலே ப்லாக்க போட்டு "லே-அவுட்ட எடிட்" பண்ணுனாதால நீ சாப்ட்வேர் இன்ஜினியர்...இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல "ப்லாக் பேரு" எல்லாம் ரெசியூம்ல வரப்போகுதுலே...எலே ஏ எம் ப்லாக்க பாத்துட்டு நிக்க போ போய் ப்லாக்க போடு...

பின்னூட்டம் போடுபவர்: எதுக்கு பதிவரே எல்லாரையும் பின்னூட்டத்துல திட்ரீக?

பதிவர்: எலே நேர்ல திட்டுனா நீ தாங்குவியா...இல்ல நீ தாங்குவியாலே...இந்த எழவுக்கு தான் மனுஷ பய ப்லாக்கே நான் படிக்குதத நிப்பாட்டி ஐந்நூறு வருசமாச்சு...என்ன ஏம் புள்ள வம்முக்கு இளுக்கீக........இந்த பரவ, மிருகம் இதுக ப்லாக்குதான் நா படிக்கிறது...

பின்னூட்டம் போடுபவர்: அது சரி பதிவரே, இந்த பதிவு எல்லாம் எதுல இருந்து வருது பதிவரே ...

பதிவர்: எலே சின்ன பதிவே, நல்லா சொல்லுதேன் கேட்டுக்க...ஏ இந்த பதிவு மட்டுமில்லலே...எல்லா பதிவும் தமிழ்ல இருந்துதாலே வருது.

அடுத்த பார்வையாளர்: வணக்கம் பதிவரே ...எனக்கு கல்யாணமாகி நாலு வருசமா பதிவு போடுறேன்...எனக்கு குழந்தையே இல்ல பதிவரே...

பதிவர்: ஏ, அத ஏன் இங்க கேக்குற....புள்ளய பத்தி பதிவுல கேக்குறது...அப்புறம் "அசைவமான பதிவுன்னு" பின்னூட்டம் போட்டு "அடல்ஸ்ஒன்லில" சேக்குறது...போபோ.

அந்த பார்வையாளரோட அம்மா: பதிவரே கோவிச்சுகாதீக......ப்லாக் போடுறேன்... ப்லாக் போடுறேன்னு...... இவளுக்கு புள்ள இல்ல! அதுக்கு ஒரு வழிய சொல்லுங்க...

பதிவர்: ஏ அப்படிங்கிரயா...ப்லாக் போடுறேன்! ப்லாக் போடுறேன்னு இருந்ததுக்கு பதிலா...உன் ப்லாக்ல யாரையாவது...

உதிவியாளர்: பதிவரேரேரேரேரே...

பதிவர்: அட சின்ன புத்தி மக்கா...உன் ப்லாக்ல யாரயாவது...இந்த பதிவு வேலை எல்லாம் பாக்க சொல்லி இருந்தா, இந்நேரம் இந்த பிரச்சனை இருக்காதுன்னு சொல்ல வந்தேன்ல...

சரி சரி...போற வழில நம்ம சோமசூத்ரா ப்லாக் இருக்குல...அந்த ப்லாக்ல போய் நாலு பதிவ படிச்சு மூணு பின்னூட்டத்த போடு...இன்னும் இருபத்துநாலு மணி நேரத்துல பிள்ள தமிலிஸ் தமிழ்மணம் ஹிட் லிஸ்ட்ல வரலைனா என்ன செருப்பால அடி ...

பார்வையாளரோட அம்மா சலிப்பாக: ஐய "அந்த" ப்லாக்லயா...

பதிவர்: எலே...என்ன ப்லாக்ன்னு இளப்பமா சொல்லுத...ஏ "ப்லாக்கு என்பார் பின்னூட்டம் என்பார்...படிச்சுட்டு ஓட்ட போடாம நாசமா போவர் பட்டாங்கி ப்லாக்கு படி"...இது சூதாடி சித்தர் சொன்னது...போபோ சு...சூ...ஸூ

மேலிருந்து சத்தம்: க கா க காக காக கா...

பதிவர்: ஏ... என்ன... காக கா க காக ...ஏலே இங்க வா...ஏ காக்கான்னு ப்லாக் பேர வச்சு, ஒரு காக்கா படபதிவு கூட இல்லையாமே...ஏ பட்சி சொல்லுதுல்ல.

கடைசியா ஒன்னு சொல்லுதே மக்களே...ஏ பாக்க வேண்டியத பாத்து, படிக்க வேண்டியத படிச்சு, பதிய வேண்டியத பதிஞ்சாதான...கிடைக்க வேண்டியது கிடைக்கும்...

இன்னும் தொலாயிரம் வருசத்துக்கு அப்புறம் பதிவே இருக்காது! எல்லாம் வீடியோ...ஆடியோ...வாய்ஸ்-தான்.

Thursday, September 3, 2009

கொஞ்சம் சிரி :-) கொஞ்சம் கடி :-(

முதலில் சகோதரி கீதா ஆச்சலின் விருதுக்கு என் அன்பான நன்றி.



இனி பதிவுக்கு போகலாம்.

எப்போது என் மின் அஞ்சலை திறந்தாலும், என் கல்லூரி தோழி ராணியிடம் இருந்து அழகான படங்களுடன் கூடிய சிரிக்க அல்லது சிந்திக்கதக்க ஒரு தகவல் இருக்கும்.

எங்க இருந்துதான் அவருக்கு இப்படி எல்லா தகவலும் கிடைக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டே தகவலை படிப்பதோடு சரி, அலுவலக வேலை பலுவால் என்னால் எந்த பதிலும் அனுப்ப முடிவதில்லை, சரி....சரி...

அதே போல் படங்களுடன் கூடிய தவல்கள், மின்அஞ்சல் என்னிடம் எதுவும் இல்லை என்பதை என்னென்ன சொல்லி சமாளிக்க வேண்டிஇருக்கு பாருங்க!

இப்படி நன்றி சொல்ல முடியாமல் இருந்த என் நினைப்பை சரி செய்ய, என் பக்கத்தில் அவர்கள் அனுப்பிய தகவல்களை திரட்டி, "ராணிக்காக" ஒரு பதிவை போடலாம் என்பது என் தங்கமணியின் யோசனை.

இனி படிக்கலாம், சிரிக்கலாம், அனுபவிக்கலாம், ஆனால் படத்தையும் கடியையும் சேத்து வச்சு ஆராயக்கூடாது சரியா?, "கடி தனியா", "படம்+தலைப்பு" தனியா பாருங்க.


1)

உங்க கிட்னி பெயில் ஆகிடுச்சு.
நான் தான் என் கிட்னிய படிக்க வைக்கவே இல்லயே டாக்டர்? அப்புறம் எப்படி பெயில் ஆகும்!.


(இங்க போட்டோ எடுத்தது யாரு?)


2)

கல்யாணத்திற்கு முன்னாடி சூப்பர்மேன்,
கல்யாணத்திற்கு பின்னாடி ஜென்டில்மேன்,
பத்து வருஷத்திற்கு பிறகு வாட்ச்மேன்,
நாற்பது வருஷத்திற்கு பிறகு டாபர்மேன்!.


(அப்ப இந்த வாண்டுக எல்லாம் என்ன "ஸ்பைடர்மேன்" கணக்கா?)


3)

ஒரு பொண்ணு போட்டோவுல தேவதைமாதிரி இருந்தாலும்!
நெகடிவ்லபிசாசு மாதிரிதான் இருப்பா!


(எங்க வீட்டுக்கும் ஒருத்தன் வந்தானே? என் புள்ள "பூச்சாண்டின்னு" தூக்கதுல கூட அழுதா)


4)

அப்பா அடிச்சா வலிக்கும்,
அம்மா அடிச்சா வலிக்கும்,
ஆனால் சைட் அடிச்சா வலிக்காது!


(இது ரொம்ப பழைய பதிவா இருக்குமோ?)


5)

உன்னை யாரவது
லூசுன்னு சொன்னா
கவலை படாதே!
வருத்த படாதே!
ஃபீல் பண்ணாதே!
உங்களுக்கு எப்படி
தெரியும்ன்னு கேள்!


(நம்ம செந்தில், "கப்பல்ல"வேலைன்னு சொன்னமாதிரி, இது "விமானத்துல" வேலை!)


6)

காதல் ஒரு மழை மாதிரி,
நனையும் போது சந்தோஷம்,
நனைந்த பின்பு ஜலதோஷம்.


("ஜாதி" பாக்க நாங்க என்ன கேவலம் மனுசனா?)


7)

மகனே பரிட்சையில் எத்தனை கேள்வி வந்தது?

ஐந்து கேள்விப்பா,

நீ எத்தனை கேள்வி விட்டுட்டே?

முதல் மூணும் கடைசி இரண்டும்

வெரிகுட், கீப்பிடப்...


(சூடு தாங்கலையாம்!, இது கோடை காலத்தில்)


8)

டேய் என் ஜாதகப்படி, எனக்கு அறிவு ரொம்ப ஜாஸ்தியாம்.
இப்பவாவது தெரியுதா? நான் ஏன் ஜாதகத்தை நம்புறதில்லைன்னு?


(குளிர் தாங்கலையாம், இது குளிர் காலத்தில்)


9)

என்னங்க, ஏன் அடிக்கடி சமையல் ரூம் பக்கம் போகிறீங்க?
டாக்டர் தான் சுகர் இருக்கான்னு அடிக்கடி செக் பன்னிக்க சொன்னார் அதான்.


(என்ன ஒரு "டச்சிங்" பாருங்க, ஆமா? திருடன பிடிக்க எப்படி ஓடுவாங்க!)


10)

நீங்க உடனடியா "மீன், ஆடு, கோழி" சாப்பிடுவதை நிறுத்த வேண்டும்.
"அதுங்க சாப்பிடுவதை" நான் எப்படி நிறுத்த முடியும் டாக்டர்.


(எப்படித்தான் பிடிச்சாரோ இந்த மீன?)


11)

டாக்டர் என் மனைவி ஓவரா டி.வி. பாக்குறா?
எந்த அளவுக்கு பாக்குறாங்க?
கரண்ட் கட்டானாலும், டார்ச் அடிச்சு பாக்குற அளவுக்கு!


(பாவம் யாரு பெத்த பொண்ணோ, ஆனாலும் இப்படி பாக்க கூடாது)


12)

உனக்கு திருமணமாகிவிட்டதா?
ஆகிவிட்டது,ஏன்?.
யாரை திருமணம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?
ஒர் பெண்ணை.
பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல்? ஆணையா திருமணம் செய்து கொள்வார்கள்?
ஏன் முடியாது?, என் தங்கை செய்து கொண்டிருக்கிறாளே!!!..


(கூகிள்-ல தான் தேடனுமோ?)


13)

நம்ம பையன் எங்க பணம் வைத்தாலும் எடுத்திட்டு போயிடறாங்க?
அவனுடைய காலேஜ் புத்தகத்தில் வை.... பத்திரமா இருக்கும்!!

2020ல் "டேட்டிங்" எப்படி போவாங்கன்னு ஒரு சின்ன கற்பனை,(படத்தில் சொடுக்கி பெரிதாக்கி பார்க்கவும்).


ஒரு காப்பி எவ்வளவு சார்?
5 ரூபாய்.
எதிர்த்த கடையில, 50 காசுன்னு எழுதியிருக்கே?
டேய், சாவுகிராக்கி அது "ஜெராக்ஸ்" காப்பிடா!




14)

இன்னிக்கி கடுமையான மழையும் காற்றும் வரும்னு டி.வி யில சொன்னாங்க.
நீங்க கேட்டீங்களா?
இல்லை, அவங்களே சொன்னாங்க.


(குட்டி எப்படி?....நான் யானையை சொன்னேன்!
இப்பவே உண்மை தமிழன் "கொடுத்து வச்ச யானைன்னு" பின்னூட்டம் எழுத யோசிப்பாரு ....சும்மா...:-))


இப்போ "கக" அதாங்க கடைசி கடி :-)

"டீ" மாஸ்டர் "டீ" போடுவாரு,
"பரோட்டா" மாஸ்டர் "பரோட்டா" போடுவாரு,
"மேக்ஸ்" மாஸ்டர் "மேக்ஸ்" போடுவாரு,
"ஹெட்"மாஸ்டர் "மண்டய" போடுவாரா?.

இப்ப இந்த பதிவ படிக்கும் போது நீங்க "பயந்த" மாதிரியே நடக்கப் போகுது!!!!

இந்த "மொக்கை"க்கு கூட "ஓட்டு,பின்னூட்டம்" கேட்பானோ நினைச்சது உண்மையா இல்லையான்னு சொல்லுங்க.
 

Blogger Widgets